prewriting skills

3 Comments

The syllabus for akhil for this term was specified in his diary and I was surprised to see pre-writing skills also being mentioned in it.

I could’nt contain my surprise when I asked Akhil – ” akhil is aunty trying to teach you to do something with the  pencils and making you to write on the paper? ”

Akhil – in a matter of fact tone – ” you mean pre-writing skills amma?”

Now it was my turn to be shocked to know that akhil knew that there was something known as pre-writing skills, the term that I intelligently avoided while asking the question 🙂

Jaya.

Advertisements

நரி கதை

Leave a comment

எப்போதும் தூங்குவதற்க்கு முன் அகிலுக்கு ஏதாவது கதை சொல்லுவது வழக்கம். குட்டி குழந்தைகள் கதைகள், ஏதாவது தேவதை கதைகள், சொந்த கதை சோகக்கதை என அடித்துவிடுவது உண்டு.

ஒரு நாள் நான் அகில் தூங்கும் போது வீட்டில் இல்லை – ஆகவே எனது அம்மாவிடம் “அம்மம்மா, கதை சொல்லுங்க” என்று சொல்லி இருக்கிறான். அம்மம்மாவோ “எனக்கு கதை எல்லாம் தெரியாதுடா, அம்மாவிற்க்குத்தான் தெரியும்” என்று கூற “இல்லம்மா, நரி கதை சொல்லுங்க” என்று அடம் பிடித்து இருக்கின்றான்.

அம்மம்மா – “நரியும் திராட்சை பழமும் வருமே அந்த கதையா?”

அகில் – ” இல்லம்மா, ஒரு காட்டில ஒரு நரி இருக்கும், அதுக்கு ராஜாவாகனும் என்று ரொம்ப ஆசையா இருக்கும், ஆனா யாரும் ஒத்துக்க மாட்டாங்க, அப்புறம் அது ஒரு ஊருக்கு போகும், நீல கலர் சாயக்குட்டையில விழுந்திரும், ஃபுல்லா நீலக்கலர் ஆகிடும், திரும்ப வந்தா எல்லாரும் அதை பார்த்து பயந்து அதுதான் ராஜா என்று சொல்லிடுவாஙக, அப்புறம் ஒரு நாள் மழை பெய்யும், சாயம் போயிடும், அப்போ எல்லா அனிமல்ஸும் அதை திரத்தி விட்டுடுவாஙக இல்ல, அந்த கதை… ”

அம்மம்மா – ” நீயே சொல்லிட்டியே அகில், அதுதான் கதை…”

அகில் – “இப்போ நீங்க சொல்லுங்கம்மா அந்த கதையை.. அது தான் நரிகதை..”

அம்மம்மா – ????

ஜெயா.

ஹி ஹி ஹி… வழிசல்கள்…

5 Comments

அலுவலகத்தில் ஒரு நண்பர் தன்னுடைய தம்பிக்காக அரிசி மண்டி வைத்திருப்பதாகவும் அதை பற்றிய விவரங்களை சொல்லிக் கொண்டு இருந்தார். எல்லாம் சேட் வின்டோவில்தான். மாததிற்க்கு 10 டன் விற்பனை ஆகிறது எனவும், 50 டன்னுக்கு டார்கெட் வைத்திருப்பதாகவும், அதை அடைவதற்க்கு வழிகளையும் டிஸ்கஸ் செய்து கொண்டு இருந்தோம்… மும்மரமாக பேசிக் கொண்டு இருந்த போது எனக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்தது –  ஒரு டன்னுக்கு எத்தனை கிலோ என்று. என்னை ஒரு பெரிய மனுஷியாக நினைத்து பேசிக் கொண்டு இருப்பவரிடம் எப்படி இப்படி ஒரு சில்லறைதனமான கேள்வி கேட்பது? சரி என்று எதிரில் இருந்த இன்னொரு நண்பரிடம் கேட்டு தெரிந்து கொண்டேன். ஆயிரம் கிலோவாம், யாருக்கு தெரியும் இந்த கன்றாவி எல்லாம்…. கேட்ட நண்பர் கொஞ்சம் புத்திசாலிதனமாக, அரிசிக்கார நண்பருடன் தான் சேட் செய்து கொண்டு இருக்கின்றேன் என்று கண்டுபிடித்து விட்டார். அவரும் இவரும் வாக்கிங் நண்பர்கள் என்பதால் தான், மித்தபடி அவருக்கு அறிவு நம்மளவு இல்லை 🙂

சாயங்காலம் வீட்டுக்கு கிளம்பவதற்க்கு முன்னால், அரிசிக்கார நண்பரிடம் இருந்து ஒரு சேட் மெஸெஜ் – “ஒரு டன்னுக்கு எத்தனை கிலோ என்று நீங்கள் என்னையே கேட்டு இருந்து இருக்கலாம்….”

என் பதில் – “ஹி ஹி ஹி”… வேறு என்னத்தை சொல்ல.

எதிரில் இருந்த நண்பர் எனக்கு நெற்றிக் கண் இருந்தால் எரிந்தே போய் இருப்பார்…

——————————————————————————————————————–

எங்கள் கூட்டு குடும்பம் மொத்தம் வாரக்கடைசியின் கொண்டாட்டமாக சிட்டி சென்டருக்கு செல்லுவது வழக்கம். பல முறை அனுபவத்தில் தெரிந்து கொண்ட விஷயங்களில் சில: அகில் சிட்டி சென்டரின் எஸ்கலேட்டர் மற்றும் விளையாட்டு இடத்தை பார்த்தால் பயங்கர எக்ஸைட் ஆகிவிடும், சொல்வதை கேட்க வைப்பது ரொம்ப கஷ்டம், மேலும் அது அட்டஹாசம் பண்ணும் போது வெங்கட் பிரஷர் கன்னா பின்னா என்று ஏறி விடும், அவரை சமாதானம் பண்ணுவதா இவனை சமாதான்ம் பண்ணுவதா என்று நாம் தலையை பிய்த்துக் கொள்ளவேண்டும், இதில் கொசுறாக என் அம்மா வேறு… இவர்கள் அனைவரையும் ஒரு இடத்திற்க்கு கூட்டிசென்று வருவதற்க்குள் நம்ம தாவு தீர்ந்துவிடும்.

அகிலையும் என் அம்மாவையும் மேலே விளையாட அனுப்பிவிட்டு,  ஏதோ விசாரிப்பதற்க்காக நானும் என் அக்காவும் அடிடாஸ் ஷோ ரூம்மிற்க்கு சென்றோம்.  நான் என் அக்காவிடம் ” நாம இன்றைக்கு ஒரு சச்சரவும் இல்லாமல் வீட்டுக்கு போக வேண்டும் என்றால், அம்மா, அகில், வெங்கட் மூன்று பேரையும் எவ்வளவு தூரமாக வைத்திருக்க முடியுதோ, அப்படி வைச்சிருக்கனும்…”

பின்னால் இருந்து வெங்கட்டின் குரல்: “இதைத் தவிர வேற என்ன திட்டம் போட்டு இருக்கீங்க, அதையும் சொல்லிடுங்க, தெரிஞ்சு நடந்துக்கறேன்…”

நான்: “ஹி ஹி ஹி அப்படி எல்லாம் ஒன்னும் இல்லையே…” அடடா நம்ம ராணுவ ரகசியம் வெளியே தெரிஞ்சுடுச்சே… இனிமேல ஜாக்கரதையா இருக்கனும்…

ஜெயா.

கோபமா… எடு கொழுக்கட்டையை…

13 Comments

கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன்னால் சமையல் குறிப்புகளை எழுதும் jayashree govindharajan அவர்களின் பிளாக் படித்துக் கொண்டு இருக்கும் போது, இந்த ரெசிபி கண்ணில் மாட்டியது.  நல்லா இருக்கறா மாதிரி இருக்கே, என்று குறித்து வைத்துக் கொண்டேன், எப்போவாவது நேரம் கிடைத்தால் செய்து பார்க்க வேண்டும் என்று. எனக்கு என்ன ஞான திருஷ்டியா இருக்கு, அன்னைக்கு சாயங்காலமே அதை செய்து பார்ப்பேன் என முன்கூட்டியே தெரிந்து கொள்ள…

வழக்கம் போல சாயங்காலம் வீட்டுக்கு சென்று ஏதோ செய்து கொண்டு இருந்த போது, வெங்கட் வந்தார். ஆபீஸிலேயே லைட்டாக சாப்பிட்டு விட்டேன் டிபன் எதுவும் வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டதால், இருவரும் உட்கார்ந்து டி.வி பார்த்துக் கொண்டு இருந்தோம். ஏதோ சேனல் மாற்றுவதில் பிரச்சனையா என்ன என்று ஞாபகம் இல்லை, மனுஷர் சுருக்கென்று எதோ சொல்ல, எனக்கும் வந்தது கோபம்… சரி எதுக்கு இங்கே உட்கார்ந்து பேச்சை வளர்த்து கொண்டு இருப்பானேன் என்று எழுந்து உள்ளே சென்று விட்டேன்.

ஏதோ யோசனையில் சரி இவர் வேறு எதுவும் வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டாரே, இன்று படித்த கொழுக்கட்டை ரெசிபியாவது செய்வோம், ஒரு மாற்றமாக இருக்கும் என்று செய்ய ஆரம்பித்தேன். நமது சமையலறை திறமை மற்றும் அனுபவங்கள் ஒன்றும் சொல்லி பெருமை படுவதற்க்கு இல்லை என்றாலும் அவ்வப்போது கோதாவில் குதிப்பது ஒரு நல்ல பொழுது போக்குதானே… குறிப்பில் இருந்தவாறே, இடியாப்ப மாவை எடுத்து சொல்லி இருந்த பொருட்களை (எல்லாம் அதிசயமாக வீட்டில் இருந்தன) போட்டு கடாயில் கிளறிக்கொண்டு இருந்தேன். நன்றாக இறுகி வர வேண்டும் என்று எழுதி இருந்தது, ஆனால் அந்த “நன்றாக” என்பது எவ்வளவு நன்றாக என்று எப்படி எனக்கு தெரியும்? சரி இறுகி விட்டது போலும், என்று எண்ணி கீழே இறக்கி, உருண்டைகளாக செய்யலாம் என்று எடுத்தால், கொஞ்சம் ஒட்டினாற் போல இருந்தது, சரி கொழுக்கட்டை இப்படிதான் வரும் போல என்று எல்லா மாவையும் உருட்டி, தாளித்து தட்டில் வைத்து, ஒரு உருண்டையை எடுத்து வாயில் போட்டு பார்த்தால் உப்பும் காரமும் சேர்த்த ஃபெவிகால் உருண்டை போல இருந்தது…

ரொம்ப மோசம் இல்லை, ஆனால் ரொம்பவே சுமாராகதான் இருந்தது, இன்னும் நன்றாக இறுகி இருக்க வேண்டும் போல, கூடவே பெருங்காயம் கொஞ்சமே அதிகமாக இருந்தது என்று நினைக்கிறேன், கொஞ்சம் வத்தல் கூழ் போலவும் இருந்தது. போட்டோவை விட கொஞ்சம் பெரிய சைஸாக இருந்தது, அப்புறம் கொஞ்சமாக பச்சை கலரிலில் இருந்தது (உபயம் – பச்சைமிளகாய்). அவங்க போட்டோல வெள்ளைகலராதானே இருந்தது…  வாயில் போட்ட உடனே வேறு தெரிந்து விட்டது, வெங்கட்டின் நான்கு முழ நீள நாக்கு இதை உள்ளே தள்ளுவது ரொம்ப கஷ்டம் என்று.

சரி பண்ணிவிட்டோம், குப்பையிலா போட முடியும், இவர் தலையிலேயே கட்டுவோம் என்று ஒரு தட்டில் வைத்து கொண்டு போய் முன்னால் வைத்தேன், கடு கடு என்று தான். எனக்கும் அகிலுக்கும் ஒரு கின்னத்தில் போட்டு எடுத்துக் கொண்டேன்.

பார்த்தவுடனே கேட்டார் “என்ன இது..”

“கொழுக்கட்டை”

“ஏது?”

“இன்னைக்கு ஒரு ரெசிபி படித்தேன், அதை பார்த்து பண்ணினேன்… சாப்பிட்டா ஒண்ணும் ஆயிடமாட்டீங்க… ”

ஒன்றை எடுத்து வாயில் போட்ட மனுஷரின் ரியாக்க்ஷனே, சொல்லிவிட்டது பிடிக்கவில்லை என்று. சாதாரண டைமாக இருந்தால் ஏதாவது கேலியாக பேசியாவது இல்லை வேண்டாம் என்று சொல்லியாவது சமாளிக்கலாம், இப்போது அதற்க்கெல்லாம் வழியில்லாததால் பரிதாபமாக முழித்துக் கொண்டு இருந்தார். நானும் கண்டுக்கொள்ளவில்லை…

“எப்படி பண்ணினே இதை… ”

“படிச்சுத்தான்.. ஏன் உள்ளே போக மாட்டேங்குதோ…”

“இல்லை, நல்லாதான் இருக்கு, ஆனா வயிறு ஃபுல்லா இருக்கறதால சாப்பிட முடியலை…” யார்கிட்டே இந்த நொண்டிசாக்கு எல்லாம்…

“அதனால தான் லைட்டா பண்ணினேன், இதை கூட சாப்பிடமுடியாத அளவிற்க்கு உங்க வயிறு ஒன்னும் சுருங்கி போகலை, இதே இட்டிலியும் உங்க அம்மா வச்ச குர்மா என்றால் எட்டு இட்டிலி உள்ள போறதில்லை? மரியாதையா சாப்பிடுங்க.. கஷ்டபட்டு பண்ணி இருக்கேன், நல்லாதான் இருக்கு… ரொம்ப பிகு பண்ணாதீங்க…” பின்னே நாம பண்ணினது எப்படி நல்லா இல்லாம இருக்கும்?

“அகில், அம்மா பண்ணின கொழுக்கட்டை சாப்பிடறயா கண்ணா”

“ஓ சாப்பிடறேன் அம்மா”

கடவுள் புண்ணியமாக அகில் கொடுத்த எல்லா உருண்டையும் பிகு பண்ணாமல், நல்லா இல்லை என்று சொல்லாமல் அழகாக சாப்பிட்டது.. அப்பாடி நாளைக்கு உனக்கு ஒரு பெரிய சாக்கலேட் வாங்கிதரேன்டா கண்ணா.. உங்கப்பா முன்னாடி என் மானத்தை காப்பாதினியே…

மெல்லவும் முடியாமல் முழுங்கவும் முடியாமல் முழித்துக் கொண்டு இருந்த மனிதரை யாரும் கண்டுக்கொள்ளவே இல்லை…

“சட்டினி ஏதாவது இருக்கா தொட்டுக்க ?”

“கொழுக்கட்டையை சாப்பிட சட்டினி கேட்ட முதல் ஆள் நீங்களாதான் இருப்பீங்க…”

பதில் இல்லை… ஒரு நாலு உருண்டையை சாப்பிட்டு விட்டு, போதுமே என்று கெஞ்சாத குறையாக சொல்லி, நைசாக நழுவி சிங்க் டேபிளில் வைத்து விட்டார். சரி போனா போகுது, நமக்கே நம்ம கைத்திறமையின் அளவு தெரிந்து இருந்ததால் கண்டும் காணாமல் விட்டு விட்டேன்.

அப்புறம் அகிலை தூங்க வைத்துவிட்டு, படுக்க போனால் மெலிதான குரலில் – “ஏதாவது கோபம் என்றால் பேசியே தீர்த்துக் கொள்ளலாமே, எதுக்கு கொழுக்கட்டையெல்லாம் பண்ணி கஷ்ட படறே ? உனக்கு வேண்டிய சேனலே பார்த்துக்கோ, நான் ஒன்னும் சொல்லலை…  ”

கஷ்டபடறே யா? இல்ல கஷ்டபடுத்தறேயா

ஹா ஹா என்று பொங்கி வநத சிரிப்பில் என்ன பேசுகிறேன் என்றே அவருக்கு தெரியலை… நான் சொன்னேன், “இனிமே கோவப்படுறத்துக்கும், எரிச்சல் படறத்துக்கும் முன்னாடி ஒரு தரம் கொழுக்கட்டையை நினைச்சுக்கோங்க… வர்ர கோவம் தானா அடங்கிடும்…”

“அடிப்பாவி, ஒரு கொழுக்கட்டையில என்னை ஒரு முற்றும் துறந்த முனிவரை போல ஆக்கிடுவே போல இருக்கே?”

“ஆமாம், மூக்கு மேல கோவம் வருது, இதுல இவர் முற்றும் துறந்த முனிவராகராராம்…”

“இனிமேல ஒரு மாசத்துக்கு வராது… இன்னைக்கு சாப்பிடதே ஒரு மாசத்துக்கு தாங்கும்…  ”

என்ன, உங்க வீட்டுக்காரருக்கும் கோவம் அதிகமா வருதா, எடுங்க கொழுக்கட்டையை… பெட்டி பாம்பா அடங்கிடுவாங்க… உண்மை ரெசிபியை விட என் ரெசிபி பாப்புலர் ஆகிடுச்சு என்றால் jeyashree madam கோவிச்சுக்கமாட்டாங்க என்று தான் நினைக்கிறேன்….

ஜெயா.

வயிற்றுக்குள்…

1 Comment

அகில் பெரியம்மா: ஹேய் அகில் அம்மா வயித்துக்குள்ள ஒரு பாப்பா இருக்கு, அதனால தான் அம்மா வயிறு பெருசா இருக்கு தெரியுமா உனக்கு…

அகில்: (matter of fact tone’ல்) இல்ல பெரிம்மா, வயித்துகுள்ள பாப்பா எல்லாம் இல்லை, சாப்பாடுதான் இருக்கும். மத்தியானம் சாதம் நிறைய சாப்பிட்டா, அதான் பெருசா இருக்கு…

ஜெயா.

என்ன பெயர் வைப்பது…

Leave a comment

அகிலிடம் ஒரு நாள் நான், “டேய், நம்ம வீட்டுக்கு ஒரு புது பாப்பா வரப் போகுதே, அதுக்கு என்னடா பெயர் வைக்கலாம்” என்று கேட்டேன்.

டக்கென்று பதில் “லக்ஷ்மி பிரியா என்று வைச்சுடலாம்மா…”

அடப்பாவி, லக்ஷ்மிபிரியா அவனோடு படிக்கிற ஒரு குட்டி பெண்ணுடைய பெயர்… சரிதான் போ.

“அகில் மாதிரி பாய் யா இருந்தா?”

“அகில் என்றே வைச்சுடலாம் அம்மா”

“இரண்டு பேருக்கும் எப்படிடா அகில் என்று பேர் வைக்க முடியும்? எப்படிக் கூப்பிடறது?”

“அகில் என்றே கூப்பிடலாம்…”

“அகில் 1, அகில் 2 என்று வைச்சுடலாமா? அகில் 1 என்றால் நீ வரணும், அகில் 2 என்றால் குட்டி பாப்பா வரணும்..”

சிரித்துக் கொண்டே, “சரி அம்மா.. அப்படியே வச்சுடலாம்…”

ஜெயா.

அகில் அண்ணா…

5 Comments

கொஞ்ச நாளாகவே, குறிப்பாக ப்ரி.கே.ஜி யில் இருந்து எல்.கே.ஜி சென்றதில் இருந்து, அகில் எங்களை எல்லாம் வீட்டில் பேசும் போது, “நான் பெரிய பையன் ஆகிட்டேன். என்னை போடா வாடா என்று சொல்லாதீங்க… அகில் அண்ணான்னு கூப்பிடுங்க” என்று அதட்டிக் கொண்டு இருந்தது… பள்ளியில் அவன் ஆன்டி சொல்லியிருந்திருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கறேன், நீங்க எல்லாம் பெரிய பசங்களாகிவிட்டீங்க என்று.

ஒரு நாள் காலையில், நான் அகிலிடம், “அகில், நம்ம வீட்டுக்கு ஒரு புது பாப்பா வரப்போகுது அகில், அதுக்கு  வந்து ஒன்னுமே தெரியாது… நீதான் எல்லாம் சொல்லிக் கொடுக்கனும். அகில் அண்ணா அகில் அண்ணா என்று உன்னையே தான் சுற்றி வரும், அதோட சொப்பு சாமான் எல்லாம் உன்னோட ஷேர் பண்ணிக்கும், நீ சொல்லறது எல்லாம் பண்ணும். அது மாதிரி ஒரு பாப்பா இருந்தா எப்படி இருக்கும்” எனறேன். சொல்ல சொல்ல அகில் முகத்தில் ஆயிரம் வாட்ஸ் பல்ப் போல பிரஹாசம் ஏறிக்கொண்டே வந்தது…

“என் டாய்ஸ் எல்லாம் கேட்குமா” அடப்பாவி என்ன ஒரு சந்தேகம்?

“அது எல்லாம் கேட்கவே கேட்காது, நீயா குடுத்தா வாங்கிக்கும்…”

“எப்போ வரும்”

“இன்னும் ரொம்ப நாள் இருக்கு, 5 மாசம் கழிச்சு தான் வரும்…”

“எப்படி வரும்”

“நாம டாக்டர் வீட்டுக்கு போயிடனும், அங்கே டாக்டர் ஒரு கத்தி வைச்சு அம்மா வயிறு கட் பண்ணி உள்ளே இருந்து ஒரு பாப்பவை எடுத்து அகில் கையில குடுத்துடுவாங்க… திரும்ப டாக்டர் வயிறு தைச்சு அனுப்பிடுவாங்க… நாம பாப்பாவை தூக்கிட்டு வீட்டுக்கு வந்துடனும்… ”

“ஒ.. சரிம்மா”

அப்பாடி, எப்படிடா அகிலை பிர்ப்பேர் பண்ணறது என்று யோசித்துக் கொண்டு இருந்ததற்க்கு ஒரு நல்ல ஆரம்பம் கொடுத்தாயிற்று. அடுத்தது வந்து என்ன அழிச்சாட்டியம் செய்ய போகுதோ தெரியவில்லை… சும்மாவா சொன்னார்கள் பெரியவர்கள்: cross the bridge when it comes என்று…

ஜெயா.

Older Entries