கப்பென பற்றும் கற்பூரம்…

2 Comments

அன்று ஒருநாள் அகில் ஒரே அழுகை … ஏதோ ஒரு சாக்கலேட் உடனே வேண்டும் என்று, நானும் சொல்லிப் பார்த்தேன், இல்லை அகில் முடியாது, லேட் ஆகிடுச்சு, யாரும் இப்போ கடைக்கு போக முடியாது, நாளைக்கு வாங்கித்தரேன் என்று, ஆனாலும் கேட்காமல் அழுது கொண்டு இருந்தது, நானும் சரி அகில்  அந்த ரூமில் போய் அழு என்று கண்டு கொள்ளாமல் விட்டு விட்டேன். அவனுக்கே நன்றாக தெரியும், அழுதால் எதுவும் கிடைக்காது என்று, இருந்தாலும் ஓவராக சீன் போட்டுக் கொண்டு இருந்தது. அப்புறம் அதுவே சமாதானம் ஆகிவிட்டது.

தூங்க வைக்கும் போது, நான் அகிலிடம் மெதுவாக அழக்கூடாது என்று சொல்லவேண்டும் எனஆரம்பித்தேன், திடிரென்று “அகில் அம்மா இப்போ என்ன சொல்லப் போகிறேன் என்று தெரியுமா?” என்று கேட்டேன்.

அதற்க்கு ஒரு நிமிடம் கூட யோசிக்காமல் வந்தது பதில் – “அழுவ கூடாது என்று சொல்லப் போற… அழுதா எதுவும் வாங்கித்தர மாட்டேன். இனிமேல அழுவக் கூடாதுன்னு சொல்லப் போறே அம்மா ”

அடப்பாவி தெரிந்து கொண்டே அழுகிற உன்னை என்ன சொல்லுவது?

ஜெயா.

Advertisements

சாமி வாங்கிக் கொடுத்த பொம்மை..

Leave a comment

அகில் வயிற்றில் இருந்த போது நான் கேட்காத சாமி பாடல்கள் கிடையாது, பாடாத பஜனைகள் கிடையாது, சொல்லாத மந்திரங்கள் கிடையாது. அது ஒரு கனாக்காலம் போல அது ஒரு பக்திக்காலம். ஒரு பத்து வருடம் என் வாழ்க்கையில பகவான், ஹோமம், பஜனை, பூஜை, மந்திரம், யாகம் என ஓடியது.  அப்படி இருந்து விட்டு, திடீரென நடந்த ஒரு சில சம்பவங்களால் அந்த இயககத்துடன் உள்ள தொடர்பு முழுவதுமாக அறுந்த பின்னர் வாழ்க்கையின் முறை மாறியது என்று தான் சொல்ல வேண்டும். ஆக அகில் வாழ்க்கையில் இப்போது பக்தி, கடவுள் நம்பிக்கை எல்லாம் ரொம்ப குறைவுதான். ஏதோ பண்டிகையின் போது சாமி கும்பிடுவதுதோடு சரி, எனக்கே கடவுளின் மேல் உள்ள நம்பிக்கை ஆட்டம் கண்டு விட்டதால் நானும் பெருசாக கண்டு கொள்ளுவதில்லை.

ஆனாலும் என் அம்மா சொல்லிக் கொண்டே இருந்தார்கள், சாமி கும்பிடற பழக்கத்தை கொண்டு வரணும் என்று, அதையும் நான் காதில் போட்டுக் கொள்ள வில்லை. ஒருநாள், என் அக்கா ஒடிசியில் முன்பு அகில் கேட்டிருந்த சொப்பு சாமானை வாங்கி வந்த போது அகில் வீட்டில் இல்லை. அவன் வந்த உடனே என் அம்மா, மிகவும் புத்திசாலித்தனமாக ” அகில் நீ இந்த சொப்பு சாமான் ரொம்ப நாளாக கேட்டுக் கொண்டு இருந்தாய் இல்ல, அதை வந்து இப்போ சாமி வந்து நம்ம வீட்டில குடுத்துட்டு போனார், அகிலுக்கு கொடுங்க என்று… பாரேன்” என்று கதை கட்டினார்கள்.

அகில் பயங்கர கூலாக, “அம்மா இது சாமி எல்லாம் குடுக்கல, ஒடிசிலதான் விக்குது. யாரோ ஒடிசில இருந்து வாங்கி வந்து கொடுத்து இருக்காங்க அம்மம்மா.”

இந்த பதிலை சத்தியமாக எதிர்பார்க்காத என் அம்மா, பதில் சொல்லத்தெரியாமல் முழித்ததை பார்த்து நானும் என் அக்காவும் அட்டஹாசமாக சிரித்து  வேறு அவர்கள் வயிற்றெரிச்சலை கொட்டிக் கொண்டோம் என்று சொல்லனுமா என்ன?

ஜெயா.

முன்னாடி பின்னாடி …

Leave a comment

ஒரு நாள் ராத்திரி ஏதோ ஒரு சாக்கலேட் வாங்கிக் கொண்டு சென்றிருந்தேன். அகில் கையில் கொடுத்து விட்டு  “சாப்பிட்டு விட்டு ஒரேயடியாக பல் தேய்த்து விடு அகில், போய் படுத்து விடலாம்…”  என்று சொன்னேன்.  அதற்க்கு அகில் – ” இல்லம்மா பல் தேய்த்துவிட்டுதான் சாப்பிடனும் அம்மா…”

“இல்லப்பா அது காலையில… ராத்திரியில எல்லாத்தையும் சாப்பிட்டுட்டு அப்புறம் பல் தேய்க்கனும். தேய்ச்ச பிறகு ஒன்னும் சாப்பிடக்கூடாது… காலையில பல்லை தேய்த்துவிட்டுத்தான் எதுவும் சாப்பிடனும்..”

“இல்லம்மா… பல்லை தேய்ச்சுட்டுத்தான் சாப்பிடனும் இல்லன்னா ஜெர்ம்ஸ் எல்லாம் வந்துடும்… ராத்திரி காலையில எல்லாம் ஒன்னும் கிடையாது, பல்லை தேய்ச்சுட்டுத்தான் சாப்பிடனும்.  சாப்பிட்டுவிட்டு பல்லை தேய்க்க கூடாது… ”

லாஜிக்காத்தான் பேசறான்… ஆனாலும்…

ஜெயா.

ஆஸ்ட்ரேலியா பயணம்

Leave a comment

நான்: அகில் நாம இரண்டு பேரும் கூட ஆஸ்ட்ரேலியா போகலாமாடா?

அகில்: எதுக்கு அம்மா?

நான்: சும்மா சுத்தி பார்த்துட்டு வரலாம் டா, அப்பாதான் அங்கே இருக்கறாரே…

அகில்: இல்லம்மா, நான் என் ஃப்ரண்ட்ஸ் கிட்ட எல்லார்கிட்டேயும் ஆஸ்ட்ரேலியா போறோம் என்று சொன்னேனா, அவங்க எல்லாரும் அன்னைக்கு கேட்டாங்க நாங்களும் வரோம் என்று, நானும் சரி என்று சொல்லிட்டேன். ஆனா இப்போ எல்லாரும் போகறது கஷ்டமா இருக்கும் இல்ல, எப்படி எல்லாரும் போக முடியும், அதனால நாமளும் போக வேண்டாம் அம்மா…

அட தர்மதாதா பிரபுவே, ஆஸ்ட்ரேலியாவிற்க்கு உன் ஃப்ரண்ட்ஸ் எல்லாரையும் கூட்டிக்கிட்டு போகறது என்றால் என்ன என்று தெரியுமாடா? பேங்க் பேலன்ஸில் ஒரு துண்டு விழாது, ஒரு பெட்ஷீட்டே விழும்…முளைச்சு மூனு இலை விடல, அதுக்குள்ள ஃப்ரண்ட்ஸ், அதுல அவங்கள விட்டுட்டு வேற வர முடியாது என்று டையலாக்… எங்கே போய் முடியப் போகுதோ?

ஜெயா.

வீடு நிறைய குழந்தைகள்…

3 Comments

நானும் அகிலும் ஒரு நாள் காலையில் உக்கார்ந்து புது குழந்தையின் வரவை பற்றி பேசிக் கொண்டு இருந்தோம்…

“அகில், புது பாப்பாவிற்க்கு ஒன்னுமே தெரியாது… சும்மாவே படுத்து இருக்கும், அப்புறமா தான் சிரிக்கும், கத்தும், விளையாடும்… ரொம்ப நாள் கழித்துதான் பேசும்.. சின்னதா வேற இருக்கும். ”

அமைதியாக கேட்டு ஜீரணித்துக் கொண்டு இருந்தது… நடுவில் :

“அம்மா நம்ம வீடு ஃபுல்லா பாப்பாவா இருந்தா எப்படி இருக்கும்…”

“அடேய், ரெண்டு குழந்தையே நம்ம வீட்டுக்கு ஜாஸ்தி டா.. நிறைய பேபிஸ் இருந்தா எங்கே இடம் இருக்கு வைச்சு பாத்துக்கறத்துக்கு?”

“ஷெல்ஃப் ல எல்லாம் வைச்சுக்கலாம் மா… நல்லா இருக்கும் அம்மா”

“நிறைய பேபிஸ் இருந்தா நாம் ஹெட்ஸ்டார்ட் போல ஸ்கூல் தான்டா வைக்கனும்… ஸ்கூல்ல எல்லாம் தான் நிறைய பேபிஸ் இருப்பாங்க… வீட்டுக்குள்ள கொஞ்சம் குழந்தைகள்தான் இருப்பாங்க… ”

“நாமளும் ஒரு ஸ்கூல் திறந்திடலாம்… அம்மா ஜாலியா இருக்கும்”

“சரிதான் அகில் பார்க்கலாம்”

அப்புறம் ஒரு நிமிஷம் யோசிக்கும் போது, நம்முடைய அப்பா அம்மாவுட கூட பிறந்தவர்கள் கண்டிப்பாக நாலு அல்லது ஐந்து பேராவது இருப்பார்கள். என்னுடைய மாமாவுடன் பிறந்தவர்கள் – 9 பேர் – கண்டிப்பாக அவருடைய வீடு ஒரு மினி ஸ்கூல் மாதிரிதான் இருந்திருக்க வேண்டும். அதற்க்கு முந்தைய ஜெனரேஷனில் எப்படியும் வருஷத்திற்க்கு ஒரு பிள்ளை பெற்று போட்டுஇருப்பார்கள். இப்போதோ – ஒரே குழந்தை, அதிகபட்சம் இரண்டு – மூன்று குழந்தைகள் இருக்கின்ற வீட்டை இன்னும் நான் பார்க்கவில்லை…. பார்ப்போம அகில் தலைமுறையில் என்ன நடக்கிறது என்று – இரண்டு வீட்டுக்கு ஒரு குழந்தை என்று ஒரு புது திட்டம் வந்திருந்தாலும்ம் ஆச்சர்யப்டுவதிற்க்கில்லை…

அப்போதிலிருந்து – அகில் அவ்வப்போது “அம்மா நம்ம வீடு ஃபுல்லா பேபிஸ் இருந்தா எப்படி இருக்கும்?” என்று கேட்டு விஷமமாக சிரிக்க கற்றுக் கொண்டு உள்ளது 🙂

ஜெயா.

என்ன செய்வது…

3 Comments

கம்ப்யூட்டரில் ஒரு அன்டூ இருப்பது போல வாழ்க்கையிலும் ஒரு அன்டூ ஆப்ஷன் இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்? சில சமயங்களில் நிஜமாகவே நான் ஏங்குவது செய்து விட்ட ஒரு செயலை எப்படி திருத்திக் கொள்வது என்பதுதான். செய்யும் போது ஏதோ ஒரு ஆர்வகோளாறிலும் பின் விளைவுகளைப் பற்றியும் யோசிக்காமல் செய்து விட்டு பின்னர் வருந்துவது போல ஒரு கொடுமை எதுவும் இல்லை. அதிலும் நாம் எதிர்பார்ப்பிற்க்கு ஏறுமாறாக இருந்து விட்டால் சொல்லவே வேண்டாம்.. நிமிஷ சந்தோஷம் கூட கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை தென்படுவதில்லை… இந்த மூளை சந்தோஷத்தை விட துக்கத்தில் நன்றாக வேலை செய்யும் என்று யாராவது கண்டுபிடித்து சொல்லி இருக்கின்றனறா என்று தெரியவில்லை, ஆனால் என்னுடைய மூளையானது கண்டிப்பாக துக்கத்தில் தான் பிரமாதமாக வேலை செய்கிறது. குற்ற உணர்ச்சியில் குளிக்க வைத்து, என்னைப் போல ஒரு ராக்ஷசி இதுவரை பூமியில் பிறந்ததே இல்லை என்ற ஒரு பில்ட் அப் கொடுத்து, இது வரை இந்த மாதிரி நடந்த நிகழ்ச்சிகளை ஒன்று விடாமல் நினைவிற்க்கு கொண்டு வந்து வறுத்து எடுத்து விடுவதை என்ன என்று சொல்லுவது?

எனக்கு தெரிந்து அடுத்தவரிடம் மன்னிப்பு கேட்பது மிகவும் சுலபம், நம்மை நாமே மன்னித்துக் கொள்ளுவது தான் மிகவும் கஷ்டம். அவராவது, இதற்கு எதற்க்கு கஷ்டபடுகிறாய் நான் ஒன்றும் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை என்று சொல்லிவிடக் கூடும், ஆனால் நம்முடைய மனசாட்சி? உனக்கு கொஞ்சமாவது அறிவு இருக்கா? செய்யும் போது செய்து விட்டு இப்போது ஏதோ தியாகி மாதிரி பீல் பண்ணிக் கொண்டு சீன் போட்டுக் கொண்டு திரிகிறாயே என்று சகட்டு மேனிக்கு திட்டி தீர்த்திடாதோ… அவ்வப்போது எல்லோரும் நம்மை போல எருமை மாட்டு தோலால் ஆனவர்கள் அல்ல என்று ஏன் என் மரமண்டைக்கு உரைப்பதில்லை?

எதிரிக்கு ஏதாவது ப்ளான் செய்து சக்ஸஸ் ஆவதை விட தோழிக்காக ஏதாவது செய்துவிட்டு அது இருமுனை கத்தியாக வந்து நம்மையே தாக்குவது தான் ரொம்பவும் அநியாயம். நமக்கு பெரிதாக தெரியாத விஷயம் அடுத்தவருக்கு மிகவும் பெரியதாகவும் வருத்தத்தை ஏற்ப்படுத்துவாக தெரியும் போது, சே நாமும் ஒரு ஜென்மமா என்று கேள்வி நாலா பக்கத்தில் இருந்து எதிரொலிப்பதை என்ன என்று சொல்லுவது… எப்போதும் விளையாட்டும் சிரிப்புமாக இருக்கும் குணம் மாறி ஒரு நத்தையாக உள்ளுக்குள் சுருட்டிக் கொள்ளுவதை விட வேறு என்ன செய்ய முடியும் இதைப் போன்ற தருணங்களில்…

செய்தது தவறு என்பதை விட அடுத்தவருக்கு மனக்கஷ்டம் என்பதே ஜீரணிக்க முடியாததாக தூக்கதில் வரும் கனவிலும் வந்து மிரட்டும் போல. செய்யும் போது தவறு என்று தெரியாமல் செய்வதாலெயே தவறு தவறில்லை என்று ஆகிவிடுமா என்ன? கண்டிப்பாக அர்த்த ராத்திரியிலும் கூட இப்படி புலம்பத்தான் வைக்கும். சே செய்த ஒரு காரியத்தை திரும்ப மாற்றிக் கொள்ளும் வழி ஒன்று இருந்தால் உலகம் இன்னும் நல்ல இடமாக இருக்குமோ வாழ்வதற்க்கு? குறைந்த பட்சம் எனக்கு?

இப்போது வலிக்க விழுந்திருக்கும் ஒரு குட்டினால் திருந்தியது போல இருக்கும் மனது திரும்ப பழைய குருடி கதவை திறடி என செல்வதற்க்கு எத்தனை நாள் ஆகுமோ? ஒரு கதை தான் நினைவுக்கு வருகிறது – ஒரு முறை ஒரு முனிவர் தவறுதலாக எறும்பு புற்றினை மிதித்து மிகவும் விசனப்பட்டு எறும்பிடம் மன்னிப்பு கேட்பதற்க்காக முயலும் போது அசரீரி குரல் சொல்லுமாம் – “உன்னால் என்ன முயன்றாலும் எறும்பிற்க்கு உன் கருத்தை புரியவைக்க முடியாது, நீ எறும்பாக மாறாத வரை” என்று. என்ன செய்தால் நம்முடைய எண்ணங்களை அப்படியே அடுத்தவரை உணர வைக்க முடியும்? எதை எதையோ கண்டு பிடிக்கும் விஞ்சானிகள் இது போல விஷயங்களை விட்டு விடுகின்றனர்?

எப்போதும் சுறுசுறுப்பாக இருக்கும் மனது இந்த மாதிரி ஒரு நிகழ்ச்சியை எதிர் கொள்ளுவதற்க்கு சேர்த்து வைக்கும் தைரியத்திற்க்கு பதிலாக பேசாமல் எப்போதும் வாயை திறக்காமல், இருக்கும் இடம் தெரியாமல் இருக்கும் நல்ல பிள்ளைகளை போல ஆகிவிடலாமோ? நாம் குறும்புத்தனம் செய்யவில்லை என்று யார் அழுதார்கள் நாட்டில்? அப்படியே பூமாதேவி பிளந்து நம்மை உள்ளுக்குள் இழுத்துக் கொள்ள மாட்டாளா என்ற எண்ணத்தை தவிர்ப்பது எப்படி? என்னதான் சமாதானம் சொன்னாலும் செய்த விஷயத்தின் விளைவுகளை மாற்றிட முடியுமா? எத்தனை பேருக்கு விளக்கம்தான் சொல்லிக்கொண்டு இருக்க முடியும்? விளக்கத்தை எப்படி அடுத்தவர் மனது ஏற்று சமாதானமாகும் ப்டிச சொல்லுவது? எல்லாவற்றிக்கும் மேலாக என்ன நொண்டி சாக்கு சொல்லி நம்முடைய செயலை நியாயப்படுத்துவது? இப்படி ஆகும் என்று நினைக்க வில்லை என்றா? நீங்கள் தவறாக எடுத்துக் கொள்ள மாட்டீர்கள் என்று நினைத்தேன் என்றா? அதை எப்படியம்மா நீ நினைத்துக் கொள்ள முடியும் என்று கேட்டால் முகத்தை கொண்டு போய் எங்கே வைத்துக் கொள்ளுவது…

கடவுளே, எனக்கு ஆள் வளர்ந்த அளவிற்க்கு அறிவையும் வளர வைக்ககூடாதா? இன்னுமொரு தரம் இது போல ஒரு சங்கடமான சூழ்நிலையில் சிக்காமல் இருப்பதற்க்கு என்னுடைய ஒரு உறுப்பை கேட்டாலும் கொடுத்திட மாட்டேனா? செய்த செயலின் விளைவுகளும், சொல்லும் சொல்லின் தாக்கமும் ஒரு அணு ஆயுதத்தை விட சக்திவாய்ந்தது என்று புரிந்து கொண்டால் மட்டும் போதுமா, திரும்ப இதையே செய்யாமல் இருக்கவும் அடிக்கடி இந்த பதிவினை படித்துக் கொள்ள வேண்டும் என நினைக்கிறேன்…

ஜெயா.

இருமல் இருந்தா…

Leave a comment

அகில்: “அம்மா, ஸ்கூல்ல ஆன்ட்டி வந்து கோல்ட், இருமல் எல்லாம் இருந்தா, ஸ்கூலுக்கு வராதீங்க என்று சொல்லி அனுப்பினாங்க. எனக்கு வேற இருமலா இருக்கு, ஸ்கூல் வேற போர் அடிக்குது, பேசாம நான் நாளையில இருந்து ஸ்கூலுக்கு போகலம்மா…”

நான்: ???????

ஜெயா.

Older Entries