வீட்டு பாட முன்னேற்றம்…

3 Comments

அகிலின் ஆசிரியையிடம் வீட்டு பாடத்தை பற்றி ஒரு புலம்பல் புலம்பியதால் தெரிய வந்தது என்ன என்றால், வீட்டுபாடம் எழுத வேண்டியது கட்டாயம் அல்ல, அனைவருக்கும் கொடுக்கப்படுவதும் இல்லை. மற்ற விஷயங்களில் வேகமாக பற்றிக் கொள்ளும் குழந்தைகள், எழுதுவதில் மட்டும் பின் தங்கி இருந்தால் கொடுக்கப்படுவது, அன்றைக்கே எழுதி முடிக்க வேண்டியது இல்லை, சுமை அதிகமாக இருக்கும் போது உபயோகமாக இருப்பதற்க்காக மட்டும் தான்… ஆக கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டேன்.

அதற்க்கு பிறகு கூட ஒரு நாள் எவ்வளவோ சொல்லிப் பார்த்தாலும் கூட கேட்காமல் அட்டஹாசம் செய்த குழந்தைக்கு ஒரு பலமான அடி விழுந்தது. ஒரே அழுகையும் கூட, அதிலிருந்து நான் வீட்டு பாட வேலையில் இருந்து ராஜினாமா செய்து விட்டேன். பாவம் குழந்தையை அடித்து விட்டோமே என்று வேறு கஷ்டமாகி விட்டது. சரி இந்த பேட்டர்னை மாற்றவெங்கட்டையோ அல்லது என் அக்காவையோ பார்த்து கொள்ள செய்து விட்டேன்.

சில நாட்கள் கழித்து நேற்றைக்கு அகில் கொஞ்சம் எழுதி பழகுவோமா என்று கேட்டத்ற்க்கு,

“ஓ அம்மா, காலால் எழுதலாமா?” கையே ரொம்ப விளங்கி விட்டது, இதில் கால் ஒன்றுதான் பாக்கி…

“கட்டாயம் எழுதலாமே..”

அப்படியாக எழுத உட்கார்ந்த நாங்கள், ஆன்ட்டி கொடுத்து விட்டு இருந்த சைட் வெர்ட்ஸை எழுதலாம் என்று எழுத ஆரம்பித்தோம். உண்மையில் குழந்தை ரொம்பவே நன்றாக எழுதினான். சொல்லும் பேச்சை வேறு கேட்டு எழுதினான். அதில் வித்தியாசமாக இரண்டு பென்சிலை வைத்து வேறு எழுதினோம்… பின்னே ஒரே கல்லில் இரண்டு மாங்காவாக, ஒரே தரம் இரண்டு அ எழுதி விடுகிறோமே 🙂

அப்புறம் காலால் கொஞ்ச நேரம் எழுதினோம், கண்ணை மூடிக் கொண்டு சில நேரம் எழுதினோம். இப்படி எல்லாம் எழுதியது ஆங்கிலம்தானா என்பது ஒரு நல்ல கேள்வி, ஆனால் பதில் இல்லை.

நானும் ஒன்றும் பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளவில்லை. நான் சொல்லுவதற்க்கு கேட்டு ஒத்துழைப்பு கொடுத்ததே இப்போதைக்கு பெரிய முன்னேற்றமாக இருப்பதால் எல்லாவற்றுக்கும் மண்டையை ஆட்டுவதை தவிர பெரிய வேலை இருக்கவில்லை எனக்கு. அப்புறமாக தெரியவந்தது என்ன என்றால் அகிலை போல யாருக்கெல்லாம் வீட்டுபாடம் கொடுத்து இருக்கிறார்களோ அவர்கள் அனைவரும் கூட எழுதுவதில்லை, அப்படி எழுதினாலும் பெரிய போராட்டத்துக்கு பின்னரே, ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் வை பிளட், சேம் பிளட் 🙂

ஜெயா.

வீட்டு பாடம் வேண்டாத பாடம்…

Leave a comment

நேற்று வீட்டுக்குள் நுழைந்தவுடனே அம்மாவின் அறிக்கை – “ஹேய், ஹோம் வொர்க் கொடுத்து இருக்காங்க அகிலுக்கு எழுதிட்டு வரணுமாம்…”

எனக்கோ ஆச்சர்யம், அகிலின் பள்ளியில் வீட்டுபாடம் கொடுக்கும் வழக்கம் இல்லை.. எல்.கே.ஜியில் ஒரு நாள் கூட எழுத தந்ததில்லை, ஒரு மீட்டிங்கில் கூட ஒன்னாம் வகுப்பு வரை நீங்கள் எதுவும் சொல்லித்தர தேவை இல்லை, எங்களை எங்கள் வேலையை செய்ய விட்டால் போதும் என்று சொன்ன ஞாபகம்… அப்படி இருக்க ஹோம் வொர்க்கா என்று அதிர்ச்சி எனக்கு. நோட்டு புத்தகத்தை எடுத்து பார்த்தால் நான்கு வரி நோட்டு – அதில் இரண்டு பக்கதற்க்கு a to g எழுதி தந்து இருந்தனர்.

சரி இவ்வளவுதானா, என்று ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டு எழுதி விடலாம் அகில் என்று சொல்லி விட்டேன். அதற்க்கு வேளச்சேரி செல்லும் வேலை வந்ததால், அகில் நான் வெங்கட் என குடும்பமகாக கிளம்பி ஹாட்சிப்ஸில் விலாவரியாக ஊர்கதை பேசிக் கொண்டும்,ஏர்டெல் சூப்பர் சிங்கர் பார்த்துக் கொண்டும் வந்த வேலையை முடித்துக் கொண்டு வீட்டுக்கு திரும்ப 9.30. மேலே ஏறும் போதே, “அம்மா தூக்கம் வருது…” என ஆரம்பித்தது பாடம்.

“ஹே அகில் ஹோம் வொர்க் செய்துட்டு தூங்கிடலாம், இரண்டே பக்கம்தான், எழுதிட்டு தூக்கி போட்டுடலாம்…”

அரை மனதாக சரி என்று வந்து வீட்டில் செட்டில் ஆனோம். சரி எழுத வேண்டும் என்றால் பென்சில் வேண்டுமே… இதுவரை அதற்க்கெல்லாம் தேவை ஏற்ப்பட்டதே இல்லை என்பதால் அதை தேடும் படலம்… அதிர்ஷடவசமாக நிறைய பென்சில் கையில் தட்டுப்பட்டது… ஆனால் துரதர்ஷடவசமாக எதிலும் ஊக்கு இல்லை…

“ஷார்ப்பெனர் எங்கே அம்மா?”

“எங்கேயோ இருந்ததுடி, இந்த வீட்டில தான் தேடற நேரத்தில் ஒரு பொருள் கிடைத்ததா சரித்திரமே கிடையாதே…”

என்ன பிரயத்தனம் செய்தும் ஷார்ப்பெனர் கிடைத்தபாடில்லை..

“சரி, அகில் இந்தா இந்த பென்சிலை யூஸ் பண்ணிக்கோ, கொஞ்சம் ஊக்கு இருக்கு, இரண்டு பேஜ் தானே எழுதிடலாம்…”

“அம்மா ஒரு பேஜ் நான் எழுதறேன், இன்னொன்னு நீ எழுதறயா?”

“அட படவா பயலே, அதெல்லாம் முடியாது, நீதான் எழுதனும்…” முதலில் இருந்தே, நாம் எழுதி பழக்கம் பண்ணி விடக்கூடாது, அப்புறம் யார் டெய்லி அதை உக்காந்து எழுதறது? நம்ம காலத்திலேயே எழுதிய வழக்கம் இல்லையே…

நாம்  அருகில் உட்கார்ந்து எழுதி பழக கூடாது என்றும் நினைத்து இருந்தேன். அப்புறம் அது ஒரு பழக்கம் ஆகிவிடுமே, அவனையே எழுத வைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன்

“அகில் நீயே எழுதேன்…”

“எழுதறேன் அம்மா…”

முதலில்  a எழுத வேண்டும், இரண்டு கோட்டுக்கு நடுவே வராமல் எங்கேயோ சென்றது.. அதுவுமில்லாமல் ஒரு முட்டை போட்டு கையை எடுத்துவிட்டு அதற்க்கு வால் போடும் போது முட்டையும் கோடும் சண்டை போட்டுக் கொண்டு தொட்டுக்கொள்ளாமல் எங்கேயோ   அந்தரத்தில் தொங்கிக் கொண்டு இருந்தது.. அடடா… இது நினைத்ததை விட கஷ்டமாக இருக்கும் போலவே…

“அம்மா ரப்பர் எங்கேயாவது பார்த்தியா? ”

“எத்தனை பென்சிலில் ரப்பர் இருந்தது… எல்லாத்தையும் இந்த பையன் கடிச்சு வைச்சுட்டான்.. இப்போ ரப்பர் கொண்டா என்றால் எங்கே போவது… தேடிப்பாரு கிடைக்கும் எங்கேயாவது…”

இதை எல்லாம் யோசித்து இருந்தால் பக்கத்து கடை மூடறத்துக்கு முன்னாடியே எழுதி தொலைச்சு இருந்து இருக்கலாமோ… திரும்ப எல்லா பாக்ஸ், ஷெல்ஃபில் தேடி கண்டேன் ரப்பரை…

சரி எடுத்து வந்து அழித்து திரும்ப எழுது …  இரண்டாம் லைனிலும் சரி வரவில்லை.. இப்படியாக அழித்து, எழுதி, அழித்து எழுதி, அழித்து எழுதிக் கொண்டு இருக்கும் போது, அடுத்ததை யார் அழிப்பது என்று சண்டை… சரி அவன் ஒருதரம் நான் ஒரு தரம் என்று முடிவாக, அப்புறம் தான் தெரிந்த்து அது அழித்து அழித்து எழுதுவதற்க்காகவே தப்பாக எழுதுகிறது என்று… இல்லைஎன்றால் மட்டும் ரொம்ப வாழ்ந்துவிடுமா என்று கேட்பது கேட்கிறது… இது எல்லாம் நடப்பதற்க்குள் மணி பத்தையும் தாண்டி அடுத்த பத்து நிமிடத்துக்கு சென்று கொண்டு இருந்தது…

“அகில், அம்மா கை வலிக்குதும்மா…”

‘”போடுவேன் இரண்டு மரியாதையா எழுது…”

“முதுகு வலிக்குது மா…”

“டேய் இருக்கறது இரண்டு பக்கம் அதுக்கு முதுகு வலிக்குதா?…”

“எழுதி முடிச்சுட்டு கம்ப்யூட்டர் விளையாடலாமா?”

“அது நீ எழுதி முடிக்கற நேரத்தை பொறுத்து இருக்கு….”

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக என் பொறுமை எல்லை மீறிக் கொண்டு இருந்தது…

“அகில் நீ பேசறதை கம்மி பண்ணி எழுதறதில கான்சென்ட்ரேட் பண்ணினால் சீக்கிரம் எழுதி முடிக்கலாம்…”

எங்கே தப்பியது என்று தெரியவில்லை.. இரண்டு பக்கத்தை எழுதி முடிப்பதற்க்கு நான் இரண்டு தரம் சண்டை போட்டு, அது இரண்டு தரம் அழுது, மூக்கை உறிஞ்சி உறிஞ்சி, நான் மிரட்டி…  பி யை டி மாதிரி போட்டு, சி வந்து இரண்டு கோட்டுக்கும் நடுவே தேடிக் கண்டு பிடிக்கும் நிலையாகி, பத்துதரம் பென்சிலை தலைகீழாக பிடித்து, இடையில் இரண்டு தரம் கால் அமுக்கி விட்டு, இ எழுதுவதற்க்குள் பக்கமே கிழிந்து போகும் நிலையாகி, எஃப் எழுதுவதற்க்கு ஒரு கொக்கியை போடுடா என்று நான் போட்ட கூச்சலில் தூங்கும் குழந்தையே எழுந்து விட, ஜி எழுத அதே போல் ஒரு முட்டை, கீழே போடும் கோடு அதன் வயிற்று பகுதியில் இருந்துதான் வருகிறது… ஓரமா ஆரம்பிடா என்று ஒரு பத்து தரம் சொல்லி, எச் மட்டும் தான் கொஞ்சம் சுலபமாக வந்தது…  இதை எழுத ஒரு மணி நேரம் ஆகும் என்று யாராவது முதலிலேயே சொல்லி இருந்தால் கண்டிப்பாக நம்பி இருக்க மாட்டேன்…

சின்ன குழந்தை, முதல் தரம் ரூல்ட் நோட்டு புத்தகத்தில் எழுதுகிறது என்று நானும் கொஞ்சம் விட்டு பிடித்து இருந்து இருக்க்லாம், இல்லை வேளச்சேரி ஊர் சுற்றும் படலத்தை கட் செய்து உட்கார்ந்து கொஞ்சம் பொறுமையாக எழுதி இருந்து இருக்கலாம், ஒரு பக்கம் முடித்து நடுவில் ஏதாவது விளையாடி அடுத்த பக்கதை அப்புறமாக எழுதி இருந்திருக்கலாம். ஆனால் இந்த லாம் எல்லாம் இல்லாமல் போய், அந்த நிமிடத்துக்கு என்ன ஒரு உணர்வுகள் இருந்ததோ அதன் போக்கிலேயே ஓடிவிட்டது முதல் வீட்டுபாட எழுத்து.

வீட்டுபாடம் கொடுத்துவிட்டார்களே என்று ஒரு பத்து தரமாவது புலம்பினேன், அதற்க்கு எல்லோரும் என்னை புழுவை பார்ப்பது போல பார்த்ததோடு சரி… ஆனால் இந்த எழுத்து வேலையை பள்ளியில் எழுத வைத்தால் அவர்களுக்கு கிடைக்கும் பொன்னான நேரத்தை இந்த சுமாரான வேலையில் செலவிட்டால் அவர்களுக்கும் கஷ்டமாகதானே இருக்கும்… அதனால் தான் வீட்டில் எழுத கொடுத்து இருக்கிறார்கள் என்று மனதை தேற்றிக் கொண்டேன்.

வீட்டுபாடம் எழுதுவதை ஜாலியாக செய்ய வைக்க வேண்டும், அதனை விரும்பி செய்யும் வேலையாக வேண்டும் என்று எண்ணிக் கொண்டு அதற்க்கு எதிர்மறையாக எவ்வளவு மோசமான ஒரு அனுபவமாக்க முடியுமோ அப்படி செய்து விட்டேன் என்பது கொஞ்ச நேரம் கழித்துதான் மூளைக்கு உரைத்தது… என்ன செய்வது என்று யோசித்த போது, சரணாகதி ஆவதுதான் சிறந்த வழி என்று தோன்றியது. அகிலை அழைத்து, “அகில் இதுதான் நாம முதல் ஹோம் வொர்க் எழுதறோம், எனக்கும் தெரியலை எப்படி எழுதுவது என்று உனக்கும் தெரியலை… அதனால் தான் இப்படி குழப்பமாகி, சண்டை போட்டுக்கிட்டோம்.. இனிமேல ஒழுங்கா பிளான் பண்ணிக்கலாம், சாரி அகில், இது போல இன்னொருதரம் நடக்காம பார்த்துக்கலாம்…”

அகிலும் புரிந்து கொண்டது போல தலை ஆட்டி ஒத்துக் கொண்டது. எனக்கும் மனசே சரியில்லை, எப்படி குழந்தையை புரிந்து கொள்ளாமல் வீட்டு பாடத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து கஷ்டபடுத்தி விட்டோமே என்று. இன்று போன் செய்து விசாரித்துக் கொண்டேன் வீட்டுபாடம் கொடுத்து இருக்கிறார்களா என்று, வெறும் ஒரு பக்கதிற்க்கு ஏ மட்டும் எழுதவேண்டும் போல. பீச்சுக்காவது அழைத்துப் போய் எழுத வைத்து ஜாலி பண்ண வேண்டும், அலையில் விளையாடிக் கொண்டே எழுதுவேன் என்று அடம் பிடிக்காமல் இருக்கும் வரை சரி… 🙂

ஜெயா.

எதற்க்குள்…

1 Comment

அகிலின் ஐந்தாவது பிறந்தநாள் கொண்டாட்டங்கள் செவ்வனே நடந்து முடிந்தது. பிளாட்டில் உள்ள குழந்தைகள் மற்றும் சில நண்பர்கள் என எங்கள் வீட்டு மொட்டைமாடியில் பார்ட்டி. வரும் போது எல்லோரும் பெரிய கிஃப்ட் வாங்கி வர வேண்டும் என்பது எழுதாத விதி, கிஃப்ட் எவ்வளவு பெரியதோ அவ்வளவு பெரிய கேக் 🙂 பின்னே ஒரு மோட்டிவேஷன் வேண்டாமா உங்களுக்கும் கூட?

போன வருஷம் கிஃப்ட் கையில் வந்தவுடனேயே அவர்கள் முன்னாலேயே பிரித்து (என்பது டீசன்ட்டான வார்த்தை – சுக்கு நூறாக கிஃப்ட் பேப்பரை கிழித்து என்பது உண்மை) பார்த்து விளையாடிக் கொண்டு இருந்தான், இந்த வருஷம் கொஞ்சம் முன்னேறி அவர்கள் கிஃப்ட் கொடுத்து விட்டு வீட்டுக்கு போன பிறகுதான் பிரிக்க வேண்டும் என்று ஒப்பந்தம் போட்டுக் கொண்டோம், ஆனாலும் அகில் வந்தவர்கள் கிஃப்ட்  கொண்டு வந்திருக்கிறார்களா என்று கழுகு கண்ணாக பார்த்துக் கொண்டு இருந்தது, மேலும் ஆதரவு இல்லாமல் இருந்த கவர்களை தானே சென்று எடுத்துப் பார்த்து, இதை நான் எடுத்துக் கொள்ளட்டுமா என்று அவர்கள் கேட்குமுன்னாலேயே எடுத்து வைத்துக் கொண்டான்.

பார்ட்டி முடிந்தவுடன் தூக்கமும் அயர்ச்சியும் ஆளைத்தள்ளினாலும் எல்லா கிஃப்ட்டையும் பிரித்து பார்த்துவிட்டே தூங்கியது. பின்னர் காலையில் எழுந்து ஆட்டம் போட்டுக் கொண்டு இருந்தது, முந்தின நாள் தோழி ஒருத்தியுடன் விளையாடும் போது அவளுடன் பகிர்ந்து விளையாடாததால் ஒரு சொப்பு சாமானை உடைத்து விட்டான். ஆகவே “அகில் நீ ஷேர் பண்ணைக்காம விளையாடி உடைத்து விட்டதால் – இத்தனை சாமானும் பரணுக்கு போக போகுது, போனா போகிறாய், ஏதாவது இரண்டு மட்டும் எடுத்துக்கோ. மித்தது கிடையாது” என்று சொன்னதும் கொஞ்சம் ஃபீல் பண்ண குழந்தை சரி என்று அதற்க்கு தேவையான ஒரு கன் மற்றும் ஒரு ரிமோட் காரை எடுத்து கொண்டு மீதியை மனசில்லாமல் பரண் மேல் வைத்து விட்டான்.

ஒரு வாரம் கழிந்த பின்னர், எனக்கும் பரிதாபமாக இருக்கவே, மேலும் அவனும் எல்லாவற்றையும் பத்திரமாக எடுத்து வைப்பதாக உறுதி மொழி கொடுத்து இருப்பதால், ஒரு சாமானை மேலே வைத்தால் இன்னொன்றை எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று ரூலை ரிலாக்ஸ் செய்து இருக்கிறேன். நேற்று அதன் படி ஒன்றை மேலே வைத்து விட்டு ஹாட்வீல்ஸ் எடுத்துக் கொண்டான். ராத்திரி எல்லாம் ஆடிவிட்டு, இன்று காலை “அம்மா, இது விளையாடி போர் அடிக்குது… வேறே எடுத்து தாம்மா..”

“சரி, எல்லாத்தையும் எடுத்து உள்ளே போட்டு மேலே வை,  அடுத்தது எடுத்து தரேன்…”

“எல்லாம் இருக்கு, ரோப் காணோமே..”

“அதையும் கண்டு பிடி, அப்புறம்தான் மேலே வைக்க முடியும்…”

“அது இல்லம்மா,  அது எங்கேயும் போயிருக்காது… எப்படியும் இந்த வீட்லதான் இருக்கும், நாம இந்த வீட்டை காலிதானே செய்ய போறோம், அப்ப கண்டிப்பா கண்டு பிடிச்சுடுலாம்… நாம கொஞ்ச நாள் தானே இந்த வீட்ட்ல இருக்க போறோம், அதனால நீ கவலை படாதே.. வேற சாமான் எடுத்தகலாமே, இதுல என்ன ப்ராப்ளம் உனக்கு?” நல்ல கிழவன் தோத்தான் நீ சோல்லற கதையில…

“அகில், இதோ தெரியுது பாரு, பாப்பா யானை, அதில உன்னை தலை கீழா தொங்க விடட்டுமா??”

“ஆ, என்ன அம்மா?” ஒன்னும் புரியலை அம்மா திடீரென்று ஏன் இதை சொல்லறா என்று

“அடிங் படவா பயலே, மரியாதையா கண்டு பிடிக்கற வேலையை பாரு, இல்ல கொன்னே போட்டுட்டேன்…”

தேட முயற்ச்சி செய்து கொண்டு இருந்து, நான் வெளியே கிளம்பும் போது கண்டு பிடித்தது 🙂 அம்மாவிடம் சொல்லி வேற டாய் எடுத்து கொடுக்கும் படி சொல்லிவிட்டு வந்தேன், இருந்தாலும் அவனுடைய பேச்சை எண்ணும் போது சிரிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை..

ஜெயா.