அற்புத கேள்வி…

Leave a comment

கொஞ்ச நாள் முன் அகிலின் அசாதாராணமான கேள்வி:

அம்மா, ராத்திரி ஃபர்ஸ்டா, இல்லை மார்னிங் ஃபர்ஸ்ட்டா?

ரொம்ப பழைய கேள்வியான முட்டை முதலா, கோழி முதலா என்பதுதான் ஞாபகம் வந்தது… ஏன்டா கேட்கிறே என்று கேட்டதுக்கு ஏதோ சம்பந்தம் இல்லாத பதில் வந்தது… நானும் என்ன பதில் சொன்னேன் என்று நினைவு இல்லை 😦

ஜெயா.

Advertisements

பொண்ணா பொறந்துட்டு…

4 Comments

வித்யா தொடர்பதிவிற்க்கு என்னை அழைத்தமையினால் நீங்கள் இதை படித்தாக வேண்டிய கட்டாயமாகிறது 🙂 கருத்து என்னவாமென்றால், நீங்கள் பெண்ணாக பிறந்து, பெண்ணாக பிறக்காமல் இருந்தால், பெண்கள் சாதாராணமாக செய்யாத காரியங்களாக நீங்கள் என்ன செய்திருக்கிறீர்கள்?  மேலே படித்த வரியை இன்னொருதரம் படித்து புரிந்து கொள்ளுவதற்க்கு பதிலாக நீங்கள் இந்த பதிவையே படித்து முடித்து விடலாம்.

  • பெண்களுக்கு பெண்களைத்தான் பிடிக்கும் என்று யார் சொன்னது? பள்ளியில் இருந்து கல்லூரி பின்னர் வேலையிடம் எல்லாவற்றிலும் பெண்களைவிட ஆண் நண்பர்கள்தான் அதிகம். கல்லூரியில் இந்த பெண்கள் கூடத்திற்க்கு நான் மழையில் ஒதுங்க கூட சென்று நின்றதில்லை என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்!
  • பெண்கள் என்றால் பாசத்தின் சிகரமாக இருக்க வேண்டும் என்று யார் இலக்கனம் எழுதியது? பக்கது ஊரில் குழந்தை அழுதால் கூட அம்மாவுக்கு ஞான திருஷ்டியில் தெரியும் என்பதெல்லாம் என்ன புருடா கதை? எனக்கு அப்படி எல்லாம் கூரையை பிய்த்துக் கொண்டு கொட்டவில்லை. அகில் பிறந்த புதிதில், தூக்கத்தில் இருந்து எழும் போது, யாரடா இது என்று யோசித்து, அட்டா… இது நம்முடைய குழந்தைதான் என்று எனக்கு நானே சொல்லிக் கொண்டு இருந்தேன்…
  • ஆண்கள்தான் அடுத்தவர் காதலுக்கு உதவுவார்கள் என்று குருட்டுதனமாக யோசித்துக் கொண்டு இருக்கிறீர்களா என்ன.. நாங்களும் தான் செய்வோம், பைக்கில் ஃபால்லோ பண்ணுவோம், யார் யாரை லவ் பண்ணுகிறார்கள் என்று தெரியாத அளவிற்க்கு கடலை போடுவோம், ஏன் தேவைப்பட்டால் கார்ப்பரேஷன் குப்பைதொட்டியின் பின்புறம் ஒளிந்தும் கொள்ளுவோம், இதைப் பற்றி, ரொம்ப நாள் முன்னால் நான் எழுதிய பதிவு.
  • ஆண்கள் தான் ரேஷ் ட்ரைவிங் செய்வார்கள் என்று அடுத்த நம்பிக்கை இருந்தால் அதையும் தலையை சுற்றி தூக்கி எறியுங்கள். நானும் என் தோழி யாமினியும் சேர்ந்து பாண்டிபஜார், டி.நகர் ஏரியாவில் சுத்தாத இடமில்லை, திட்டு வாங்காத நாளில்லை. அதிலும் 47 பஸ் டிரைவர் எந்த எந்த வார்த்தைகளில் எங்களை திட்டுவார் என்பதை அவரும் நாங்களும் மட்டுமே அறிவோம் (நல்ல வேளை)

ஸ்ஸ்ஸ் அப்பா, இன்னும் எத்தனை எழுதனும் என்று தெரியலையே, இப்போவெ கண்ணைகட்டுதே…

  • பெண்கள் சமைக்க, அனைவரும் சாப்பிட… நல்ல கொள்கைதான், சமைக்கும் பெண் நானாக இல்லாத வரைக்கும் 🙂  இதுவரையில் மூன்று வேளையும் நானாக சமைத்த நாள் இல்லை… ஒரு மாஸ்டர் டச்சாக என்றாவது ஒரு பொரியல், இல்லை ஒரு ரசம், இல்லை மோர் ;), இல்லை என்றால் ஒரு ஹை-ஃபை ரேஞ்சாக ஒரு புலவ், பாஸ்தா..   இதைதவிர ஒன்றும் பெருமையாக சொல்லிக் கொள்ள இல்லை… வீட்டுக்காரருக்கு அறுசுவை உணவு சமைக்காமல் இருக்கிறோமே என்று குற்ற உணர்வினையும் தாண்டி, மனுஷர் நல்ல சாப்பாட்டை சாப்பிடடும் என்று என்னுடைய அம்மாவையே சமைக்க சொல்லும் என்னுடைய நல்ல குணத்தை புரிந்து கொள்ளுபவர் யாரேனும் உள்ளரா?
  • ஸ்கூட்டி ஓட்ட கற்றுக் கொண்ட (ஓட்டுவதற்க்கு மட்டும் தான், உதைத்து ஸ்டார்ட் செய்ய அல்ல) அன்றைக்கே என்னுடைய கஸினை சென்ட்ரல் ஸ்டேஷனில் இரவு ஒன்பது மணிக்கு ட்ராப் செய்து விட்டு, திரும்பி வரும் போது கொட்டுகிற மழையில் மவுண்ட் ரோடில் தன்னந்தனியாக ஓட்டி, வண்டி சரியாக ஒரு டாஸ்மாக் கடையின் முன் நின்று போக, அதை ஸ்டார்ட் செய்ய, அந்த கடையில் இருந்தவனையே உதவி கேட்டு ஸ்டார்ட் செய்து சைதாப்பேட்டை வரை வந்து சேர்ந்ததை எல்லாம் பெண்கள் செய்வார்களா என்று எனக்கு தெரியவில்லை…
  • கல்லூரியில் படிக்கும் போது கூட இருந்த நண்பன் ஒருவன் (அதுதான் முதல் பாயிண்ட்லேயே சொல்லிட்டோமே…) சொன்ன பொய்யை கண்டு பிடிக்க,  அவனுக்கே தெரியாமல் அவனுடைய தோழியின் வீட்டை கண்டுபிடித்து, அவளை என் பக்கம் சேர்த்துக் கொண்டு இரண்டு பேருமாக ஏதேதோ சதி செய்து உண்மையை கண்டுபிடித்த என்னுடைய டிடெக்டிவ் மூளையை ஞாபகம் வரும் போதெல்லாம் பாராட்டிக் கொள்ளுவேன்…
  • பீரோ முழுவதும் புடவையை அடுக்கிக் கொண்டு, அதை எப்படா ஒரு சான்ஸ் கிடைக்கும் வெளியே கட்டிக் கொண்டு போகலாம் என்று இருப்பவர்களுக்கும் எனக்கும் வேளச்சேரிக்கும் சென்னை ஸில்க்ஸ்க்கும் இருக்கும் தூரம். என்னுடைய அலமாரியில் இருப்பதே மொத்தமே ஒரு பதினைந்து புடவைகள் அதில ஐந்து கல்யாணத்தின் போது எடுத்தது. அதை தவிர நானாக எடுத்தது ஒரு ஐந்து ஆறு மட்டுமே, அதிலும்  பாதிக்கு பிளவுஸ் தைக்கவில்லை. பல புடவைகளை கட்டாமலே வைத்து இருக்கிறேன்.  ஒல்லியாக இருக்கும் போது தைத்த பிளவுஸ் குண்டாக இருக்கும் போது ஏறுவதில்லை, அதே போல் குண்டாக் இருக்கும் போது தைத்தவை ஒல்லியானால் ஆல்டர் செய்ய பொறுப்பதில்லை… எத்தனை பிரச்சனைகள் ஒரு விஷேசத்திற்க்கு செல்லுவதற்க்கு முன்… பிளவுஸ் சரியாக அமையவேண்டும், இது வரை அந்த கும்பல்முன் பார்க்காத உடையாக இருக்க வேண்டும், மாமியார் வீட்டு ஃபங்க்ஷனனால் கண்டிப்பாக அது புடவையாக இருக்க வேண்டும், நகைகளும் செட்டாக அமைய வேண்டும்… இந்த தடைகற்க்களை எல்லாம் தாண்டி செல்லும் போது,  “இன்னைக்கும் ஒரு ஃபங்ஷனா, எப்படிங்க உங்களால சளைக்காம போக முடியுது” என்று கஷ்டத்தை புரியாமல், அழுக்கான டிஷர்ட்டையும் ஒரு சாயம் போன ஜீன்ஸுமாக கல்யாணத்திற்க்கு ஒரு கூச்ச நாச்சமே இல்லாமல் போகும் பந்தா பார்ட்டிகள் அடுத்த ஜென்மத்தில் ஒரு பெண்ணாக பிறந்து, போகாத பிளவுஸுக்குள்  மாட்டி அனுபவிக்கும் சித்ரவதையை அனுபவிக்கட்டும் என்று சுட சுட சாபம் விடுகிறேன்…
  • ஃபுட் போர்டில் பயணம் செய்யும் உரிமை ஆண்களுக்கு மட்டும் எதற்க்கு? இல்லை காதைக் கிழித்துக் கொண்டு வரும் காற்றுக்கு தெரியுமா நிற்பது ஆணா பெண்ணா என்று?  தாம்பரத்தில் இருக்கும் காலேஜுக்கு ட்ரையினில் இடம் இருந்தாலும் கூட உட்கார்ந்து கொள்ளாமல் கதவின் அருகே நின்று கொண்டே பயணம் செய்த நாட்கள் பல. ஆமாம் இந்த ட்ரைன்களில் லேடிஸ் கம்பார்ட்மென்ட் என்று கூட ஏதோ இருந்ததாக ஞாபகம்… ஆனால் வித்யா, யாரிடமும் துப்பட்டா வேண்டுமா என்று கேட்க சான்ஸ் கிடைக்க வில்லை…
  • டி.வி யும் கூட பெண்களின் அணிகலன்களில் ஒன்று என்றால், எனக்கும் அதற்க்கு காத தூரம். சத்தியமாக டி.வியில் வரும் எந்த மெகாசீரியலின் பெயரும் எனக்கு தெரியாது. திருமதி செல்வம் என்றால் பக்கத்து வீட்டிற்க்கு புதிதாக வந்திருக்கும் பெண்ணின் பெயரா என்று கேட்பதோடு சரி. ஏதாவது ஒரு குப்பை புக்கை கொடுத்து படிக்க சொல்லுகிறீர்களா அல்லது மிக சிறந்த திரைப்படத்தை பார்க்கிறீர்களா என்றால், பரவாயில்லை குப்பையையே எடுத்துக் கொள்ளுகிறேன் 🙂
  • என்னுடைய கல்யாணத்திற்க்கு எல்லா வேலையையும் நானே முன்னின்று செய்தேன். மண்டபம் பார்ப்பதில் இருந்து, சமையல்காரரை அமர்த்துவது, அழைப்பிதழ் அச்சடிப்பதில் இருந்து பூ அலங்காரம் வரை எல்லாம் எங்கள் மேற்பார்வையிலேயே நடந்தது. நானும் எனது வீட்டுக்காரரும் மற்றும் சில நண்பர்களும் சேர்ந்து ஒரு பொது நிகழ்ச்சிக்கு ஏற்ப்பாடு செய்வதைப் போல் செய்தோம்.  யார் செய்தாலும் என்னுடைய வங்கி கணக்கு கல்யாணம் ஆன பின்னர் காலிதான் ஆகிவிட்டது 😦
  • கல்யாணத்திற்க்கு முன்னர் நானும் வெங்கட்டும் ஒரு சினிமாவிற்க்கு கூட சேர்ந்து சென்றதில்லை. அதிலும் ஒரு நாள் ஒரு ஹோட்டலுக்கு அழைத்து சென்று என்னை கல்யாணம் செய்து கொள்ளுவதால் உங்களுக்கு என்ன எல்லாம் கெட்டது நிகழக் கூடும் என்று ஒரு மணி நேரம் சொற்பொழிவு ஆற்றி இருக்கிறேன். அந்த டிஸ்கிளைமெரை இப்போதும் மனிதர் சொல்லிக்காட்ட தவறுவதில்லை, அப்போவே நீ சொன்னே, நாந்தான் கேட்கலை என்ற டையலாக் எங்கள் வீட்டில் ரொம்பவே சாதாரணம். அப்படியும் தெரிந்தே பாழுங்கிணற்றில் குதித்த மனிதருக்கு நீங்கள் எல்லோரும் சப்போர்ட் வேறு..
  • ஒரு கல்யாணம் ஆனதுமே அல்லது ஒரு குழந்தை பெற்ற உடனே (சரி முதல் ஒருவை அழித்துவிடுங்கள்) தன்னுடைய சைஸை மறந்து போகும் மக்களுக்கு நடுவே, இரண்டும் ஆன பின்னரும் கூட பயங்கரமாக் இளைத்து, பார்ப்பவர்கள் உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆகிவிட்டதா, குழந்தையும் இருக்கிறதா என்று பில்ட் அப் கொடுக்கும் அளவிற்க்கு இருந்தேன்.. இப்போதும் பழைய நிலைமைக்கு போக போராடிக்கொண்டு இருக்கிறேன் (மனதளவிலாவது )… போய் சேரும் இடம் தெரிகிறது, போகும் வழிதான்…. சரி சரி ஒரு ஜென் டீச்சிங் சொன்னால் கேட்டுக் கொள்ள மாட்டீர்களா என்ன?

இதற்க்கும் மேலும் யோசித்தால் இன்னும் நிறைய வருவதற்க்கு வாய்ப்பு இருக்கிறது… ஆனால் பொதுநலம் கருதி இத்துடன் முடித்துக் கொள்ளுகிறேன். ஆனால் எனக்கு மறந்து போனவை உங்களுக்கு ஞாபகம் இருந்தால் அதை வெளியிடும் முன்னர் ஒரு முறை யோசனை செய்து கொள்ளவும்.. (இங்கே தயவு செய்து என்று போட்டு இருக்க வேண்டுமோ)

போதுமா வித்யா, உங்கள் அளவிற்க்கு வீரதீர சாகசங்கள் செய்யவில்லை என்றாலும் ஏதோ எங்களால் முடிந்தது 😉

ஜெயா.

அவனை விட…

1 Comment

எங்கள் ஃப்ளாட்டில் இருக்கும் சஞ்ஜய் அகிலை விட நான்கு வயது பெரியவன். அகிலுக்கு போட்டியாக இருக்கும் ஒரே பையன், த்ரிஷா (ஒன்னாம் வகுப்பு படிக்கும் இன்னொரு ஃப்ளாட் சிநேகிதி) வின் விளையாட்டு கம்ப்யூட்டரை அகிலுக்கும் த்ரிஷாவுக்குமே தராமல் விளையாடுபவன். நேற்று இரவு அகில் பால் குடிக்கும் போது,

“அகில் இந்த பாலை சொட்டு கூட விடாமல் ஃபுல்லாக குடித்துவிட்டால், அது வயிற்ற்க்கு போய் பின்னர் குடலுக்கு போய், அப்புறம் எல்லா போன்ஸ்க்கும் போய்விடும், நீயும் சீக்கிரம் உயரமாகிவிடலாம்…”

“சஞ்ஜெய் அளவிற்க்கா?”

“ஆமாம், அவனை விட பெரிசாவே”

“அப்போ குடும்மா, இப்போ பாரு ஃபுல்லா குடிச்சு காமிக்கிறேன்..”

பால் முக்கால் காலியான உடன் குடிப்பதை நிறுத்திவிட்டு,

“போதுமம்மா…”

“அப்புறம் எப்படியடா சஞ்ஜெய் அளவிற்க்கு வளருவது?”

“அம்மா… சஞ்ஜெய் பெரியவன் தானே, நான் அவன் அளவிற்க்கு வளருவதக்குள் அவன் என்னை விட பெருசா வளந்துடுவானே… அப்புறம் நான் இந்த பால் ஃபுல்லா குடிச்சு கூட ஒன்னும் ஆகாதுதானே… அதனால ட்ரபிள் பண்ணாதே அம்மா… போதும் குடிச்சது..”

இத்துடன் இந்த ஏமாற்றுவேலை நிகழ்ச்சி முடிவடைகிறது…

ஜெயா.

ஒரு அம்மாவின் இம்போசிஷன்…

8 Comments

குழந்தைகளை அடிப்பவர்கள் கோழை….

குழந்தைகளை அடிப்பவர்கள் கோழை….

குழந்தைகளை அடிப்பவர்கள் கோழை….

குழந்தைகளை அடிப்பவர்கள் கோழை….

குழந்தைகளை அடிப்பவர்கள் கோழை….

அடிப்பதால் இன்னும் வெறுப்பைதான் சம்பாதிக்க முடியும், கீழ்படிதலை அல்ல…

அடிப்பதால் இன்னும் வெறுப்பைதான் சம்பாதிக்க முடியும், கீழ்படிதலை அல்ல…

அடிப்பதால் இன்னும் வெறுப்பைதான் சம்பாதிக்க முடியும், கீழ்படிதலை அல்ல…

அடிப்பதால் இன்னும் வெறுப்பைதான் சம்பாதிக்க முடியும், கீழ்படிதலை அல்ல…

குழந்தைகளால் திரும்ப அடிக்கமுடியாது என்ற ஒரே நம்பிக்கையும் என்றேனும் உடைய கூடும்…

குழந்தைகளால் திரும்ப அடிக்கமுடியாது என்ற ஒரே நம்பிக்கையும் என்றேனும் உடைய கூடும்…

குழந்தைகளால் திரும்ப அடிக்கமுடியாது என்ற ஒரே நம்பிக்கையும் என்றேனும் உடைய கூடும்…

குழந்தைகளால் திரும்ப அடிக்கமுடியாது என்ற ஒரே நம்பிக்கையும் என்றேனும் உடைய கூடும்…

என்ன இது, இப்படி  எழுதிக் கொண்டு இருக்கிறேன் என்று பார்க்கிறீர்களா.. இரண்டு நாட்களாக அகில் செய்யும் அட்டஹாசங்களை தாங்க முடியாமல் இரண்டு சாத்து சாத்துகிறேன். அடி  வாங்கி கொண்டு அழும் போது பாவமாக தான் இருக்கிறது, அடிக்கும் போது எனக்கே கை வலிக்கிறது என்றால் வாங்கும் குழந்தைக்கு எப்படி இருக்கும்? இத்தனைக்கும் இந்த ஐந்து வயதில் ஒரு பத்து தரம் கூட அடிவாங்கி இருக்காது. எல்லாம் பேச்சிலே முடிந்துவிடும் நானும் பொறுமையை இழக்க மாட்டேன், இப்போதெல்லாம் அதுவும் மோசமாகி விட்டது, நானும் சட்டென்று அடித்து விடுகிறேன், அப்புறம் ரொம்ப கஷ்டமாகி விடுகிறது. சே குழந்தையை அடித்துவிட்டோமே என்று… கூடுதல் சுமையாக இந்த வீட்டுபாடம் வேறு…  வாங்கி வைத்திருக்கும் இரண்டு புது பேரன்டிங் புத்தகத்தை படித்து முடிக்கிறேன், திருந்துகிறேன் 🙂

சரி இம்போசிஷனை தொடர்வோம்…

இனிமேல் குழந்தையை அடிக்க மாட்டேன்…

இனிமேல் குழந்தையை அடிக்க மாட்டேன்…

இனிமேல் குழந்தையை அடிக்க மாட்டேன்…

இனிமேல் குழந்தையை அடிக்க மாட்டேன்…

இனிமேல் குழந்தையை அடிக்க மாட்டேன்…

ஜெயா.

பி.கு. காலையில் பதிவு எழுதுவதற்க்கு ஆன நேரத்தை விட, இம்போசிஷனுக்கு தமிழ் வார்த்தை தேடுவதற்க்கு அதிகமாக ஆனது … பத்து பேரிடம் கேட்டும் கூட அதற்க்கு சரியான தமிழ் வார்த்தை கிடைக்காததால், imposition, இம்போசிஷனாகிவிட்டது 🙂

நாங்களெல்லாம் நல்லவங்க, நல்லவங்க…

8 Comments

நாமதான்  அறுந்தவால், அடக்க ஒடுக்கம் மருந்துக்கும் இல்லை என்றால், நம்ம கூட வந்து சேர்ர கும்பலாவது ஒழுங்கா வந்து சேரக் கூடாதா? ஹ்ம்ம்ம்ம் வாய்ப்பே இல்லை சுத்தமா…

எங்கள் லஞ்ச் கேங் எங்கள் ஆபிஸில் பிரபலமானது. பின்னே ஒரு எட்டு பத்து பேர் ஒரு நிமிஷத்திற்க்கு ஒரு தரம் உரக்க ஊரே திரும்பி பார்க்கும் அளவிற்க்கு சிரித்துக் கொண்டு இருந்தால் எங்களை தெரியாதவர் யார் இருக்க முடியும்? தினம் எங்களுக்கு எப்படி ஒரு வம்பு கதை கிடைக்கிறது, அதை எப்படி டிஸ்கஸ் செய்கிறோம், எதற்கு சிரிக்கிறோம் என்று கண்டுபிடிக்க எங்கள் பக்கத்து டேபிளில் வந்து உட்காருபவர்கள் பலர். அவர்களை பார்த்துதான் சிரிக்கிறோமா என்று பயந்து தூர சென்று உட்காருபவர்களும் உண்டு. சாப்பிட்டுக் கொண்டே சிரிக்கிறோமா, இல்லை சிரிப்புக்கிடையில் சாப்பிடுகிறோமா என்பது எங்களுக்கே தெரியாது, எங்கள் கும்பலிலேயே யாராவது சிக்குவார்கள், இல்லையோ சூடான செய்தியை பற்றி பேசி சிரிப்பதும் உண்டு. இப்படியாக லஞ்ச் ஹாலை மட்டும் கலக்கிகொண்டு இருந்த நாங்கள், சில பல நேரங்களில் வெளியே சென்று சாப்பிடுவதும் உண்டு, பின்னே எங்களுக்கும் கருணை உள்ளம் உண்டு எப்படி ஊருக்கு தெரிய வைப்பது? வேளச்சேரியில் எங்களை போன்ற மக்களை நம்பி திறந்துள்ள பல புதிய உணவகங்கள் எப்படி வளம் கொழிப்பது?

எங்கள் கும்பலோ பக்கா நான்வெஜ், சுமார் நான் வெஜ், பக்கா வெஜ் என ஒரு கலா கலா கதம்பம் . ஒரு இடத்துக்கு கூடி செல்லுவதற்க்குள் ஒரு அரை மணி நேர நேரடி அரட்டை, ஒரு மணி நேர க்ரூப் சேட், கடைசியாக ஒரு பஞ்சாயத்து வைத்து தீர்த்துக் கொள்ளுவதற்க்குள் பசி வயிற்றை கிள்ள ஆரம்பித்து இருக்கும். அப்படியாக ஒரு நாள் காலை பொழுது முழுவதும் பேசி பொழுதை ஓட்டி செல்ல முடிவிடுத்தது கெபாப் கோர்ட். வேளச்சேரி 100 அடி ரோட்டில் இருக்கும் வயிற்ற்க்கு என்றா சொன்னேன், இல்லை இல்லை பர்ஸ்க்கு வஞ்சனை இல்லாமல் செர்வீஸ் செய்யும் இடம்.  நல்ல வெயில் நேரம் கத்திரி வறுத்து எடுத்துக் கொண்டு இருக்கும் நேரத்தில் எப்படி நடந்து போய் சாப்பிடுவது? நாங்களோ 7 பேர், சரி நண்பர்கள் கூட்டத்திலிருந்து ஒரு கார்  உஷார் செய்து போய் விட்டு வந்துவிடலாம், எங்கள் குழுவில் ஒரு நல்ல டிரைவரும் உண்டு, சகலகலாவல்லிகளாக்கும் நாங்கள்…

கார்பார்க்கிங்கில் நின்று யாருடைய காரை எடுத்து செல்லலாம் என்று பார்த்து கொண்டு இருந்த நேரம் நண்பர் வேஷம் போட்ட ஒரு கிராதகன், இதோ நிற்க்கிறதே, இந்த காரை எடுத்து செல்வதுதானே – இன்னொரு நண்பரின் பேரை சொல்லி அவருடையதுதானே என்று சொல்ல.. சரி இதையே எடுத்து செல்லலாம் என்று முடிவு செய்தோம். பின்னர் அவருக்கு போன் செய்து உங்கள் காரை எடுத்து செல்லுகிறோம் ஒரு தகவல் (தகவல்தான், பின்னே அனுமதி எல்லாம் கேட்கமுடியுமா என்ன) சொல்லிவிட்டு எடுக்க சென்றோம்.

அதில் வேறு அலுவலக செக்கியூரிட்டியுடன் ஒரு சின்ன உரசல் (மோதலோ??) இந்த காரை எடுங்கள், அந்த கார் சாவியை கொடுங்கள் என்று. என்ன செய்வது வெளியிடம் என்றால் அசிங்கமாக திட்டு வாங்கிருக்கவேண்டியது, அலுவலகமாகிவிட்டதால் அவரால் ஒன்றும் சொல்ல முடியவில்லை… சரி என்று ஒரு மாதிரி அந்த ஸ்விஃப்ட் காரை எடுத்து அதில் டிக்கியை தவிர அனைத்து இடங்களிலும் சொருகி கொண்டு சென்றோம். மெனு கார்டை வாங்கி பார்த்து அதற்க்கு ஒரு ஆராய்ச்சி செய்து ஆர்டர் செய்து ஊர் வம்பை மென்று கொண்டு இருந்தோம். அப்படியே வந்த உணவு வகைகளை ஒரு கை பார்த்து கொண்டு இருந்தோம்.

சரி இதையா இவ்வளவு விரிவாக எழுதிக் கொண்டு இருக்கின்றீர்கள் என்று கேட்கிறீர்களா, இனிமேல் தான் வருகிறது கதையே…

மும்மரமாக சாப்பிட்டுக் கொண்டு இருக்கும் போது எங்கள் ட்ரைவருக்கு ஒரு போன். சரி ஏதோ தோழியிடம் பேசிக் கொண்டு இருக்கிறாள் என்று நாங்கள் கண்டு கொள்ள வில்லை… திடிரென்று என்னிடம் கொடுத்து, “நம்ம செக்கியூரிட்டி பேசுகிறார், என்னவோ கார் பற்றி சொல்லுகிறார், யார் காரையோ எடுத்து வந்துவிட்டோம் என்று சொல்லுகிறார்…” அடிப்பாவி அவர் கிட்டேயா இப்படி அதட்டி பேசிக் கொண்டு இருந்தாய்…

போனை வாங்கி பேசினால், “மேடம், நீங்கள் யார் …. காரை எடுத்து வந்துவிட்டீர்கள் போலவே…”

“இல்லையே செக்கியூரிட்டி நாங்கள் … இவரின் காரை அல்லவா எடுத்து வந்தோம்?”

“கார் நம்பர் என்ன மேடம்?”

“தெரியலையே செக்கியூரிட்டி” ஏறின அழகில் யார் கார் நம்பரை எல்லாம் பார்த்தார்கள்? எங்கள் கார் நம்பரையே சாப்பாட்டுக்கு நடுவில் கேட்டால் திரு திரு என முழிப்போமே நாங்கள்

“… மேடம் இவர் காரைதான் எடுத்து போயிருக்கிறார்கள் மேடம்…”

” ஓ …. அங்கே இருக்கிறாரா” இதுவரை சாப்பிடதெல்லாம் வயிற்றில் எங்கே போய்விட்டது? ஒரு மாதிரி காலியான மாதிரி இருக்கிறதே…

“ஆமாம் மேடம்”

“அவர்கிட்டே கொடுங்களேன்…” அடடா, பூமா தேவி பிளந்து நம்மை உள்ளே விழுங்கிக் கொள்ள கூடாதா, இந்த மாதிரி தர்மசங்கடமான சூழ்நிலைகளில்

“நாந்தான் ஜெயா பேசறேன்… சாரி ஒரு குழப்பத்தில, சின்ன கன்ஃப்யூஷன்ல (ஓ இரண்டும் ஒன்றுதானோ) யார் காரோ என்று நினைச்சுகிட்டு, உங்க காரை எடுத்துக் கிட்டு வந்துட்டோம் போல இருக்கு… பெர்மிஷன் கேட்டுதான் எடுத்தோம் (யார்கிட்டே என்று மட்டும் கேட்காதீங்க பிளீஸ்)… இங்கே வேளச்சேரி ல தான் இருக்கோம்…. இப்போவே திரும்ப கொண்டு  வந்துடட்டுமா? ” அவ்வளவு கல் மனசு காரரா சார் நீங்க..

“இல்ல பரவாயில்ல, கார் நீங்கதான் எடுத்துகிட்டு போயிருக்கீங்க என்று தெரியாமதான் கொஞ்சம் குழம்பிட்டோம், மெதுவா சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டே வாங்க” அப்பாடி இதுல எதுவும் கெட்ட வார்த்தை இருக்கறமாதிரி தெரியலையே…

போனை வைத்த பிறகுதான் பார்த்தால், வாயருகே கொண்டு சென்ற சாப்பாடு கூட யாருக்கும் உள்ளே இறங்கவில்லை என்று… அடுத்த போன் கிராதக நண்பனுக்கு, இனி மேல் என்ன மட்டு மரியாதை, கிராதக எதிரிக்கு…

ஒருநாளில் வாழ்க்கை இங்கே எங்கும் ஓடிப்போகாது… அவசியமான பாட்டு நாட்டுக்கு… மகனே உன்னை…

“ப…. ” சொல்லக்கூடாத வார்த்தைதான்

“என்னங்க…”

“உனக்கு யாருடா சொன்னா அந்த காரு …. யோடது என்று?”

“எனக்கு எப்படிங்க தெரியும், அங்கே ஒரு காரு நிக்குதே என்று சொன்னேன், ஏன் என்ன ஆச்சு…”

“நாங்க தெரியாம யார் காரையோ எடுத்துகிட்டு வந்துட்டோம்…”

“ஏங்க நான் ஒரு கிணறை காட்டி குதி என்றால் குதிச்சுடுவீங்களா? மத்த எல்லாத்துக்கும் வக்கனையா பேசுவீங்க, இப்போ மட்டும் யார் காரையோ எடுத்துகிட்டு போயிட்டு என்னாலதான் என்று சொல்லுவீங்களா? வையுங்க போனை, நான் எல்லாருக்கும் நீங்க செய்த கொடுமையை சொல்லனும்…”

இப்போ புரியுதா ஏன் நாங்க அவனை முதலிலேயே அசிங்கமாக திட்டிவிட்டோம் என்று, கிராதகன் எல்லாம் அவனிடம் பிச்சை தான் வாங்க வேண்டும் வாய் சவடால் அடிப்பதில்.

மீதி நேரம் ஏன் சாப்பாட்டில் கவனம் சென்றது.. எப்படி கார் நம்பரை பார்த்து எடுத்து இருக்க வேண்டும், எப்படி கார் மாடலை மட்டும் பார்த்து ஏமார்ந்து இருக்க கூடாது, எப்படி வெயிலில் சிவப்பு கலர் காரும் ஆரஞ்சு கலர் காரும் ஒரே மாதிரி தெரிந்தது, எப்படி இந்த மாதிரி ஒரு கிராதகனை நம்பி இருக்க கூடாது, எப்படி செக்கியூரிட்டியிடம் வாய்போர் அடித்து இருக்க கூடாது…. என அலசி பிழிந்து காய போட்டு கொண்டு இருந்தோம்.

“அப்பவே யோசிச்சேன் நான்… எப்படி … காரில் யேசு படம் தொங்கிக் கொண்டு இருந்தது என்று…”

“ஆமாம் இப்ப யோசி, அப்போ பார்த்தியே அப்பவே சொல்ல வேண்டியது தானே, கார் மாறி இருக்கு என்று?”

“எனக்கு எப்படி தெரியும் காரை மாத்தி எடுத்து இருக்கோம் என்று, அதனால தான் சொல்லலை…”

“அடியேய்…” என அனைவரும் அவள் மேல் பாய்ந்ததால் ஹோட்டலுக்கு ஒன்றும் பாதிப்பு இல்லை என்று சர்வர் சந்தோஷப்பட்டு கொண்டார்.

சரி போனது போச்சு, ஆனது ஆச்சு… இப்போ அலுவலகத்துக்கு போய் என்ன சொல்லுவது, எப்படி அவரிடம் சொல்லுவது… எல்லோருக்கும் தெரிந்து இருக்குமே, ஊரே கூடி ஓட்டபோகிறார்களே எப்படி அவர்களை எல்லாம் சமாளிப்பது?

புலம்பி தீர்த்து, இதற்க்கு மேல் சொல்ல ஒன்றும் இல்லை என்றான பின்னர் திரும்ப வந்து சேர்ந்தோம். முதலில் செக்கியூரிட்டியம் தீர்த்துக் கொள்ளுவோமே…

“ஸாரி செக்கியூரிட்டி, தெரியலை யார் கார் என்று, நீங்களாவது சொல்லி இருக்கலாமே” எப்படி பழியை அவர் மேல் போட்டோம் பார்த்தீங்கல்ல?

“நான் என்ன மேடம் பண்றது, … மேடம் வந்தாங்க, காரை காமிச்சு சாவி கேட்டாங்க, தெரிந்துதான் கேட்கிறார்கள் என்று கொடுத்துட்டேன்.. யார் கார் என்ன என்று எல்லாம் ஒன்றும் சொல்லலையே மேடம்…” கரக்ட்டாதான் பேசறாரோ?

“சரி, … ரொம்ப கோபபட்டாரா என்ன?”

“பின்னே என்ன மேடம், லன்சுக்கு போகும் போது இருந்த கார், திரும்ப வந்து டிபன் பாக்ஸ் வைக்கும் போது இல்லை என்றால் டென்ஷன் ஆகமாட்டாரா என்ன?” என்ன இவர் எல்லாம் கரெக்ட்டாவே பேசுகிறார்…

“இல்ல செக்கியூரிட்டி, நம்ம … காரும் இதே கலர் அவருடைது என்று நினைத்து, அவரிடம் கேட்டுதான் எடுத்துகிட்டு போனோம், ஆனால் அவர் கார் நம்பரை கேட்கவில்லை… இதுதான் என்று நினைச்சு எடுத்துகிட்டு போயிட்டோம்…” நொண்டி சாக்காவா தெரியுது?

“அது சரிதான் மேடம், அவர் வந்து, செக்கியூரிட்டி எங்கே என் கார் என்று கேட்கிறார்.. நானும் இங்கே தானே சார் இருந்தது, யாராவது அவங்க காரை எடுக்க இடம் மாற்றி வைத்திருப்பார்கள் என்று சொல்லி போய் பார்த்தேன் மேடம். கண்ணுல படலை… அப்புறம் சார் உங்க ஃப்ரண்ட்ஸ் யாராவது எடுத்து கிட்டு போய் இருப்பாங்க என்று சொன்னேன். அவரோ, நான் கார் எடுத்துகிட்டு வந்ததே என் ஃப்ரண்ட்ஸ் யாருக்கும் தெரியாது என்று சொல்லறார்.. நான் என்ன மேடம் பண்ணுவது?”

“ஏன் செக்கியூரிட்டி, அவர் எப்போதும் கார்ல வர்றதில்லையா?”

“இல்ல மேடம், அவர் இன்னைக்குதான் காரே எடுத்துகிட்டு வந்துஇருக்கார் போல, அதனாலதான் எனக்கும் தெளிவா தெரியலை யார் கார் அது என்று…” சே இதுவேறவா… இன்னைக்குதான் அவர் எடுத்து வந்திருக்கனுமா இன்னைக்குதான் நாங்க வேற வெளியே போகனுமா? ஏன் ஏன் ஏன்….

“எங்க ஆபிஸர் நம்பர் கேட்கற வரைக்கும் போயிட்டார் மேடம்… எனக்கும் பயமா போய்விட்டது… அப்புறமாதான் யார் யார் கார் சாவி வாங்கினாங்க என்று யோசிக்கும் போதுதான் …. மேடம் ஞாபகம் வந்தாங்க, போன் செய்தோம்…கார் உங்க கிட்ட இருக்கு என்று தெரிஞ்ச பிறகுதான் மூச்சு வந்தது” உங்களுக்கு வந்தது, எங்களுக்கு போச்சே, பேஸ்மென்ட் லைட்டா ஆடுதே…

“சரி செக்கியூரிட்டி, நாங்களே கொண்டு போய் கொடுத்துடறோம் சாவியை அவர்கிட்ட மன்னிப்பு கேட்டுட்டு, நீங்க கவலை படாதீங்க, உங்க மேல தப்பு எதுவும் இல்லை என்றும் கூட சொல்லிடறோம்…” ஆமாம் எப்போ என் மேல தப்பு இருந்தது…

பலிபீடத்துக்கு போகும் ஆட்டுகுட்டிகளை பரிதாபத்துடன் பார்ப்பது போல ஒரு பார்வை பார்த்தார். சே என்ன ஒரு உவமை… அட அட

அவர் இருக்கும் டீமிற்க்கு செல்லும் போதே வரவேற்ப்பு ஆரம்பமாகி விட்டது…

என்ன இது இப்படி பண்ணிட்டீங்க போல…

ஹி ஹி…

இங்கே இருக்கிற கெபாப் கோர்ட்டுக்கு காரா… மகாராணிங்க நடந்து போக மாட்டீங்களோ?

ஹி ஹி…

நல்ல வேளை என் காரை பின்னாடி பக்கம் நிறுத்தி வைச்சு இருந்தேன்…

ஹி ஹி… யோவ், போங்கய்யா… முடியலை…

எத்தனைநாளா போட்ட பிளானை இன்னைக்கு நடத்தி காட்டிட்டீங்க…

வேணாம், அழுதுருவோம்…

“ஸாரி …., உங்க கார் என்று தெரியாம எடுத்துகிட்டு போயிட்டோம்…”

“ஓ தெரிஞ்சு வேற எடுத்துகிட்டு போவீங்களோ…” இன்னொரு கிராதகனின் குரல்.

“சே சே பரவாயில்லங்க… காரை காணோம் என்று தான் கொஞ்சம் பதறிட்டேன்..”  ரொம்ப என்று செக்க்யூரிட்டி சொன்னாரு… “நீங்கதான் எடுத்துகிட்டு போனீங்க என்று தெரிஞ்சட்டதும் ஒண்ணும் இல்லையே, பரவாயில்லை…”

மீண்டும் அரைத்த மாவே… எடுக்க நினைத்தது ஒரு கார்-எடுத்தது இன்னொருவருடையது-தப்பு எதுவுமில்லை-அனுமதி கேட்டுதான் எடுத்தோம்-தப்பான ஆளிடம்-வெயில் அதிகமாக இருந்தது-ரொம்ப நாளாக போக இருந்த ட்ரீட் அது இது…

அதற்க்குள், “… மனைவியிடம் போட்டு கொடுத்தால் என்ன ஆகும், ஒரு மகளிர் அணியையே காரில் வெளியே அழைத்து சென்று இருக்கிறார், சொந்த செலவில் ட்ரீட் கொடுப்பதற்க்கு…” அவருக்கும் எதிரிகள் இருக்கிறார்கள் போலவே…

அடப்பாவிகளா, குற்றத்தை ஒத்துக் கொள்ளலாம் என்று வந்தால், மேலும் மேலும் குற்றபத்திரிக்கை பெரிதாகும் போலவே, இடத்தை காலி செய்வோம்… ஏற்க்கனவே சொல்லி சொல்லி நைந்து போயிருந்த ஸாரியை இன்னொருதரமும் சொல்லி இடத்தை விட்டு நழுவினோம்.

அன்றைக்கு முழுவதும் பதில் சொல்லியே வாய் வலித்துவிட்டது…சே இந்த கொடுமைக்கு வெளியே போய் சாப்பிடறதையே நிறுத்திடனும்… அப்படி என்று சொல்லுவோம் என்று நினைச்சீங்களா என்ன? இங்கேதான் வருது ராவணனன் கிளைமேக்ஸ்…

இதனால் அனைவருக்கும் அறிவிக்க ப்டுவதென்ன வென்றால், இனிமேல நாங்கள் வெளியே சாப்பிட செல்லுவதாக் இல்லை என்றா, இல்லை இல்லை…  வெளியே சாப்பிட சென்றால் எங்கள் சொந்த காரில் மட்டும்தான் செல்லுவோம்… இல்லை என்றால் காரின் சொந்தகாரரையும் எங்களுடன் அழைத்து சென்றுவிடுவது… அப்படியும் இல்லையா, எடுப்பது தான் எடுக்கிறோம், ஒரு ஹோண்டா சிட்டி இல்லை கரொல்லா அல்டிஸ் என்ற ஹெப் காராக எடுத்து செல்லுவது 🙂

ஜெயா.

வாழ்விற்க்கும் பக்கம் வந்தேன்..

Leave a comment

ரொம்ப நாளுக்கு பிறகு அகிலின் சமயோசித காமெடி..

ரேடியோவில் ஹோசன்னா பாட்டு… வாழ்விற்க்கும் பக்கம் வந்தேன்..

“ஹேய் அகில், இந்த இடத்த்தில பார்த்தியா எப்படி குரலை மாற்றி பாடி இருக்கார்.. நாம கூட ட்ரை பண்ணலாமா?” பின்னே ஒரு பாடகனாக்காமல் விடுவோமா என்ன?

“இல்லம்மா, அவர் போன்ல பாடி இருக்கார், அதை ரெக்கார்ட் பண்ணிட்டாங்க…”

????

ஜெயா.