குரங்கும் மனிதனும்…

Leave a comment

நிறைய நாட்களுக்கு பின் ஒரு அகில் பதிவு..

அகில், உனக்கு தெரியுமா, குரங்கில் இருந்து தான் மனுஷங்க வந்து இருக்காங்க… அப்படின்னா, நீ கூட எப்போ ஒரு தரம் குரங்கா இருந்து இருக்கே.. அப்புறமாதான் பாப்பாவா வந்து பொறந்து இருக்கே..  ஆனா இந்த மனுஷ குரங்கு தான், இந்த பூலோகமே நம்மளது என்று நினைச்சுக்குதாம்.. எல்லா குரங்கையும் விட அவந்தான் பெட்டர் என்று நினைச்சுக்குதாம்.. ஒருத்தரோடு ஒருத்தர் சண்டை போட்டுக்குதுதாம்… (எந்த ஒரு விஷயத்திலும் ஒரு தத்துவம் இருக்கனும் பார்த்துக்கோங்க…)

குழந்தையின் பதில்: நான் கூடவா குரங்கா இருந்தேன்..

நான்: ஆமாம், எல்லாருமே குரங்கில இருந்துதான் வந்து இருக்கோம்… என்ன பாதி பேர் இன்னும் குரங்காவே இருக்காங்க, நாம எல்லாம் மனுஷரா மாறிட்டோம்..

குழந்தை: அம்மா நான் குரங்கா இருந்த போது எடுத்த போட்டோ இருக்கா?? (சீரியஸான கேள்வி)

டேய்…….. இப்போதானேடா சொன்னேன், மனுஷ குரங்கு மட்டும் தான் பல வேலை பண்ணுது, அதில ஒன்னு போட்டோ எடுத்துக்கறது… நிஜ குரங்கு மரத்தில மட்டும் தானேடா தொங்கும்..

புரிந்துகொண்ட விஷமமான சிரிப்பே பதில் 🙂 நல்ல வேளையாக, நான் குரங்கா இருந்த போது மனுஷ குரங்கு என்னை போட்டோ எடுக்கலையா என்று பதில் கேள்வி கேட்கவில்லை…

ஜெயா.

 

அனன்யா என்னும் ஒரு குட்டி பிசாசு…

3 Comments

அகில் என்று பெயர் வைத்ததாலோ என்னவோ இந்த இடத்தில் அனன்யா பற்றி எழுத முடியமாட்டேன் என்கிறது… நான் எழுதாத காரணத்தால் குழந்தை வளராமல் இருக்குமா என்ன? நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமாக வளர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது குட்டி பாப்பா.

பன்னிரண்டு மாதங்கள் முடிய போகிறது, அழகாக எழுந்து நிற்க்கிறது, பிடித்துக் கொண்டு நடக்க முயற்ச்சிறது, வெற்றிகரமாக கட்டிலின் இந்த கோடியிலிருந்து அந்த கோடிக்கு நடந்து சென்றுவிடுகிறது.

பெரிய கிராதகியாக வரும் என்பது, அகில் கையில் வைத்திருக்கும் பொம்மை என்ன என்று தெரியாமலேயே பிடுங்க வருவதிலிருந்து தெரிகிறது. அகிலோ, பொம்மையை அதன் கையில் கொடுக்காமல் தூரம் போய்விடுகிறான், ஓ என்று குரல் எடுத்து சத்தம் போட்டு தன் உரிமையை நிலை நாட்ட முயற்சிகிறது, அழுது என்னை பார்த்து கூக்குரலிட்டு அழைக்கிறது. நான் நடுவில் பஞ்சாயத்து செய்து, எங்கே பஞ்சாயத்து செய்வது, இரண்டாவதுதான் ஒன்னும் பேச முடியாமல் நிற்க்கிறதே, அதனால் சாம தான பேத தண்டத்தில் எதையாவது அகிலிடம் பிரயோகம் செய்து  கையில் இருப்பதை அவளிடம் கொடுக்க செய்கிறேன். இது வந்து வெறும் விளையாட்டு சாமானுக்கு மட்டுமே. அகில் சாப்பிட்டுக் கொண்டு இருக்கும் போதோ, இல்லை அதியசமாக படித்துக் கொண்டு இருக்கும் போதோ என்றால், “பாப்பா,  வா பாப்பா, இந்தா இந்த நோட்டை கிழிச்சுடு பாப்பா,” என்றோ இல்லை, “இதை கொட்டிடு பாப்பா” என்று வரவேற்க்கிறது. இங்கே என் பஞ்சாயத்திற்க்கு இடமில்லை என்று தெளிவாக இரண்டும் ஒன்று சேர்ந்து கொள்ளுகின்றன.

அகிலோ சில சமயம் அதோடு விளையாடுகிறான், சில சமயம் அதோடு மல்லுக்கு நிற்கிறான். அவன் பாசமாக வரும் போது இது ஓ என்று கத்தி அவனை விரட்டி விடுகிறது, அவன் ஏதோ விளையாடிக் கொண்டு இருந்தால் அவனை வந்து தொந்தரவு செய்து என்னை பார் என்கிறது… இப்போதைக்கு இருவரையும் வெவ்வேறு அறைகளில் வைத்து பார்த்துக் கொள்ளும் நிலையில் இருக்கிறது… சிவாஜி கணேசன் சாவித்திரி போல எதிர்பார்த்தால் இது இரண்டும் எம்.ஜி.யார் நம்பியார் போல வருவார்களோ? திடீரென்று அகில் மிக நல்ல குழந்தையாக மாறி, பாப்பாவிற்க்காக என்னிடம் சிபாரிசுக்கு வருகிறது, சின்ன குழந்தைதானே அம்மா, பெரிசான தெரிஞ்சுக்கும் என்று சமாதானம் சொல்லுகிறது…

குட்டி பாப்பா, யாராவது எப்போதும் என்னை வெளியே அழைத்து செல்லுங்கள்… மடிமேல் தூக்கி வைத்துக் கொள்ளுங்கள்… அப்படியும் இல்லையா நான் இருக்கும் ரூமில் உட்கார்ந்து நான் செய்யும் வேலைகளை பார்த்துக் கொண்டு இருங்கள் என அழிச்சாட்டியம் பண்ணுகிறது. வீட்டில் இருக்கும் போது சில சமயம் அழகாக இருக்கிறார்போல் இருக்கிறது, சில சமயம் சுமாராக் இருப்பது போல் இருக்கிறது, ஆனால் ஒரு நல்ல பட்டுபாவாடை போட்டு, சில நகைகளை போட்டுவிட்டால் கண்ணே பட்டு விடும் போல அழகாக இருக்கிறது… இந்த தோற்றங்களில் எதை நம்புவது என்று தெரியவில்லை 🙂

இதற்க்கு மேலே என்ன சொல்லுவது, தினமும் ஏதாவது சுவாரியமாக நடக்கிறது, வாழ்க்கை பிரகாசமாக சென்று கொண்டு இருக்கிறது, எதிர்காலம் ஒளிமயமாக தெரிகிறது…

ஜெயா.

வரலாறு தெரியாதவர்களுக்காக, பிறந்த போது அனன்யா ஒரு குட்டி தேவதையாகத்தான் தெரிந்தாள் 🙂

புலம்பல்கள்…

Leave a comment

சே இந்த பொண்ணுங்களே இப்படிதானா?

வாயை தொறந்தா மூட மாட்டேங்கறாங்களே…

பார்க்கறத்துக்கு மட்டும்தான் அழகு இருக்காளுங்க, மிச்சதெல்லாம் விஷம்…

ஓவரா பண்ணதுங்க?

எப்படித்தான் இதுங்களை எல்லாம் சமாளிக்கறானுங்களோ?

இந்த பொண்ணுங்க என்ன நினைக்குதுங்க, என்ன சொல்ல வருதுங்கன்னு ஒன்னும் புரிய மாட்டேங்குதே…

பையனுங்களை டார்ச்சர் பண்றதையே பொழப்பா வைச்சு இருக்குமோ?

இது எல்லாம் புதுசா காதல்ல விழுந்த பசங்களோட புலம்பல் என்று மட்டும் தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க, (இன்னும் ஒரு பத்துநாள்ள ஒரு வயசை தொடபோகும் ) பொண்ணை பெத்து இருக்கும் அப்பாவின் புலம்பல்தாங்க.. அதிலயும் கடைசி தான் இன்னும் சூப்பர்..

ஊர்ல அவனவன் ஒரு பையனை மட்டும் பெத்துட்டு சந்தோஷமா இருக்கானுங்க, நான் இந்த ரெண்டு பொண்ணுங்களை மேய்க்கறத்துக்குள்ள படற பாடு இருக்கே…

ஜெயா.

அந்த ரெண்டு பொண்ணுங்கள்ள ஒன்னு நானுங்கோ 🙂

ஜாலியோ ஜாலி

Leave a comment

இன்று வெங்கட்டிற்க்கு விடுமுறை, நாராயண் மூர்த்தி அவர்களின் குலதெய்வம் கிருஷணரோ என்னமோ இன்ஃபோஸிஸ் கிருஷண ஜெயந்திக்கு விடுமுறை.. எனகக்கும் அகிலுக்கும் – வேலை மற்றும் பள்ளி.

அகிலை எழுப்ப முயற்சி செய்து கொண்டு இருந்த போது, வெங்கட் வந்து,

“இன்னைக்கு எனக்கு லீவு, இன்னைக்கு எனக்கு லீவு..” என்று குழந்தையை போல சத்தம் போட்டுக் கொண்டு இருந்தார்… அகிலை வெறுப்பேற்றுகிறாராம்… நானோ ஒரு முறை, இப்போது இதுவும் பள்ளிக்கு போகமாட்டேன் என்றால் என்ன பண்ணுவது என்று.

“அப்பா, எனக்கு ஸ்கூலுக்கு போவதற்க்கு பிடிக்கும், அங்கே போய்தான் நான் கலரிங் பண்ணுவேன், பூமில இருக்கற எல்லா டான்ஸையும் பிக்சர் பார்த்து கலரிங் பண்ணுவேன், வொர்க்ஷீட்ஸ் எழுத்வேன். அதனால நான் வந்து ஜாலியா ஸ்கூலுக்கு போறேன். வீடுதான் போர் அடிக்கும்…”

வெங்கட்டின் முகத்தை பார்க்க முடியவில்லை 🙂 நானோ சத்தம் போட்டு சிரித்து வேறு வெறுப்பேற்றினேன்.படுக்கையில் இருந்து துள்ளி குதித்து எழுந்து ஓடியது கிளம்ப…

பின்ன ஹாலுக்கு வந்து என் அம்மாவிடம் அக்காவிடமும் சொல்ல ஆரம்பித்தேன்..

“அம்மா, வெங்கட் காலங்கார்த்தால அகில் கிட்ட இருந்து ஒரு பெரிய பல்ப் வாங்கினார்…”

பல் தேய்க்க ஆரம்பித்து இருந்த குழந்தை வந்து படு சீரியசாய் சொன்னது,

“அப்பா, எனக்கு பெரிய பல்ப் வேண்டாம், சின்ன பல்ப் இருக்குமில்ல, நடுவில வையர் போட்டு தொங்க விடலாம் இல்ல, அது போல ஒன்னுதான் வேணும் பா…”

முதலில் வெங்கட் முகம் கொடுமையாக இருநந்து என்றால் இப்போது கோரமாக இருந்தது 🙂

ஜெயா.

ஹைடெக் காற்றாடி

Leave a comment

போன வாரம் கடற்க்கரையில் காற்றாடி விட கிளம்பினோம். வாசகர்களின் இனிய கவனத்திற்க்கு: அது ஹாங்காங்கில் வாங்கிய காத்தாடி 🙂 ஆந்தையின் வடிவில் செய்த பிளாஸ்டிக் காற்றாடி. கூடவே நைலான் கயிறு ஒரு ஐம்பது மீட்டர், அழகிய பிளாஸ்டிக் கைப்பிடியில் சுற்றி வைத்து இருந்தது. நூல் தானாக வெளிவராமல் ஒரு லாக் வேறு. ஆக மொத்தம் ஒரு ஹைடெக் காத்தாடி என்று வைத்துக் கொள்ளுங்களேன்…

நாங்கள் போன நேரம் காற்று ரொம்பவும் குறைவாக இருந்தது.. சரி பரவாயில்லை என்று கஷ்டப்பட்டு மேலெ ஏற்றி விட்டுக் கொண்டு இருந்தோம்.  அகிலின் பெரியம்மா மேலே எற்றி, கொஞ்ச நேரம் நூல் விட்டுக் கொண்டு இருக்க, அகில் கேட்கிறது பெரியம்மாவிடம்,

“பெரியம்மா, கிவ் மீ தி ஆப்பரேட்டர்…”

நாங்கதான் அப்போவே சொன்னோமில்ல, அது ஹைடெக் காற்றாடி என்று 🙂

ஜெயா.

முதல் கனவே… முதல் கனவே…

Leave a comment

இரண்டொரு நாட்களுக்கு முன், பின்னிரவு நேரத்தில் தூங்கிக் கொண்டு இருக்கும் அகிலின் குரல் – சஜ்ஜூ, சஜ்ஜு…

கனவில் ஏதோ பள்ளிக் காட்சி ஓடிக்கொண்டு இருந்ததோ என்னவோ தெரியவில்லை, இரண்டு தரம் அவன் பெயரை அதட்டி கூப்பிட்டு விட்டு திரும்ப தூக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிட்டது குழந்தை 🙂

நல்லவேளை மேரி மேரி என்றோ, அல்லது அபிநயா அபிநயா என்றோ சொல்லவில்லை, என்று திருப்தி பட்டுக் கொள்ள வேண்டியது தான் 🙂

ஜெயா.

பள்ளி குறும்பு

5 Comments

பைக்கில் நானும் அகிலும் போய் கொண்டு இருந்த போது அகில் சொன்ன கதை…

“சஜ்ஜு கிளாஸ்ல பேசிக் கிட்டே இருந்தான். அதனால ஆன்ட்டி வந்து அவனை கீழ போய் பிரி. கே.ஜி ல உக்கார சொல்ல்ட்டாங்க…  நான் ஒன்னுமே பண்ணலை, சும்மா அவன் போகும் போது அவனுக்கு பை பை சொன்னேன், அத பார்த்த ஆன்ட்டி, நீ போகிறவனுக்கு என்ன பை சொல்லறது, நீயும் அவன் கூடவே போய் உக்காந்துக்கோ என்று சொல்லி அனுப்பி வைச்சுட்டாங்க… ரெண்டு பேரும் கிழே போய் உக்காந்துகிட்டோம்..”

கேட்ட எனக்கு அநியாய சிரிப்பு வர, வண்டியை ஒரு ஓரமாக நிறுத்தி விட்டு, இரண்டு தரம் இதே கதையை கேட்டு ஒரு ஐந்து நிமிஷம் சிரித்துவிட்டு கிளம்பினோம்.

ஜெயா.

அற்புத கேள்வி…

Leave a comment

கொஞ்ச நாள் முன் அகிலின் அசாதாராணமான கேள்வி:

அம்மா, ராத்திரி ஃபர்ஸ்டா, இல்லை மார்னிங் ஃபர்ஸ்ட்டா?

ரொம்ப பழைய கேள்வியான முட்டை முதலா, கோழி முதலா என்பதுதான் ஞாபகம் வந்தது… ஏன்டா கேட்கிறே என்று கேட்டதுக்கு ஏதோ சம்பந்தம் இல்லாத பதில் வந்தது… நானும் என்ன பதில் சொன்னேன் என்று நினைவு இல்லை 😦

ஜெயா.

பொண்ணா பொறந்துட்டு…

4 Comments

வித்யா தொடர்பதிவிற்க்கு என்னை அழைத்தமையினால் நீங்கள் இதை படித்தாக வேண்டிய கட்டாயமாகிறது 🙂 கருத்து என்னவாமென்றால், நீங்கள் பெண்ணாக பிறந்து, பெண்ணாக பிறக்காமல் இருந்தால், பெண்கள் சாதாராணமாக செய்யாத காரியங்களாக நீங்கள் என்ன செய்திருக்கிறீர்கள்?  மேலே படித்த வரியை இன்னொருதரம் படித்து புரிந்து கொள்ளுவதற்க்கு பதிலாக நீங்கள் இந்த பதிவையே படித்து முடித்து விடலாம்.

  • பெண்களுக்கு பெண்களைத்தான் பிடிக்கும் என்று யார் சொன்னது? பள்ளியில் இருந்து கல்லூரி பின்னர் வேலையிடம் எல்லாவற்றிலும் பெண்களைவிட ஆண் நண்பர்கள்தான் அதிகம். கல்லூரியில் இந்த பெண்கள் கூடத்திற்க்கு நான் மழையில் ஒதுங்க கூட சென்று நின்றதில்லை என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்!
  • பெண்கள் என்றால் பாசத்தின் சிகரமாக இருக்க வேண்டும் என்று யார் இலக்கனம் எழுதியது? பக்கது ஊரில் குழந்தை அழுதால் கூட அம்மாவுக்கு ஞான திருஷ்டியில் தெரியும் என்பதெல்லாம் என்ன புருடா கதை? எனக்கு அப்படி எல்லாம் கூரையை பிய்த்துக் கொண்டு கொட்டவில்லை. அகில் பிறந்த புதிதில், தூக்கத்தில் இருந்து எழும் போது, யாரடா இது என்று யோசித்து, அட்டா… இது நம்முடைய குழந்தைதான் என்று எனக்கு நானே சொல்லிக் கொண்டு இருந்தேன்…
  • ஆண்கள்தான் அடுத்தவர் காதலுக்கு உதவுவார்கள் என்று குருட்டுதனமாக யோசித்துக் கொண்டு இருக்கிறீர்களா என்ன.. நாங்களும் தான் செய்வோம், பைக்கில் ஃபால்லோ பண்ணுவோம், யார் யாரை லவ் பண்ணுகிறார்கள் என்று தெரியாத அளவிற்க்கு கடலை போடுவோம், ஏன் தேவைப்பட்டால் கார்ப்பரேஷன் குப்பைதொட்டியின் பின்புறம் ஒளிந்தும் கொள்ளுவோம், இதைப் பற்றி, ரொம்ப நாள் முன்னால் நான் எழுதிய பதிவு.
  • ஆண்கள் தான் ரேஷ் ட்ரைவிங் செய்வார்கள் என்று அடுத்த நம்பிக்கை இருந்தால் அதையும் தலையை சுற்றி தூக்கி எறியுங்கள். நானும் என் தோழி யாமினியும் சேர்ந்து பாண்டிபஜார், டி.நகர் ஏரியாவில் சுத்தாத இடமில்லை, திட்டு வாங்காத நாளில்லை. அதிலும் 47 பஸ் டிரைவர் எந்த எந்த வார்த்தைகளில் எங்களை திட்டுவார் என்பதை அவரும் நாங்களும் மட்டுமே அறிவோம் (நல்ல வேளை)

ஸ்ஸ்ஸ் அப்பா, இன்னும் எத்தனை எழுதனும் என்று தெரியலையே, இப்போவெ கண்ணைகட்டுதே…

  • பெண்கள் சமைக்க, அனைவரும் சாப்பிட… நல்ல கொள்கைதான், சமைக்கும் பெண் நானாக இல்லாத வரைக்கும் 🙂  இதுவரையில் மூன்று வேளையும் நானாக சமைத்த நாள் இல்லை… ஒரு மாஸ்டர் டச்சாக என்றாவது ஒரு பொரியல், இல்லை ஒரு ரசம், இல்லை மோர் ;), இல்லை என்றால் ஒரு ஹை-ஃபை ரேஞ்சாக ஒரு புலவ், பாஸ்தா..   இதைதவிர ஒன்றும் பெருமையாக சொல்லிக் கொள்ள இல்லை… வீட்டுக்காரருக்கு அறுசுவை உணவு சமைக்காமல் இருக்கிறோமே என்று குற்ற உணர்வினையும் தாண்டி, மனுஷர் நல்ல சாப்பாட்டை சாப்பிடடும் என்று என்னுடைய அம்மாவையே சமைக்க சொல்லும் என்னுடைய நல்ல குணத்தை புரிந்து கொள்ளுபவர் யாரேனும் உள்ளரா?
  • ஸ்கூட்டி ஓட்ட கற்றுக் கொண்ட (ஓட்டுவதற்க்கு மட்டும் தான், உதைத்து ஸ்டார்ட் செய்ய அல்ல) அன்றைக்கே என்னுடைய கஸினை சென்ட்ரல் ஸ்டேஷனில் இரவு ஒன்பது மணிக்கு ட்ராப் செய்து விட்டு, திரும்பி வரும் போது கொட்டுகிற மழையில் மவுண்ட் ரோடில் தன்னந்தனியாக ஓட்டி, வண்டி சரியாக ஒரு டாஸ்மாக் கடையின் முன் நின்று போக, அதை ஸ்டார்ட் செய்ய, அந்த கடையில் இருந்தவனையே உதவி கேட்டு ஸ்டார்ட் செய்து சைதாப்பேட்டை வரை வந்து சேர்ந்ததை எல்லாம் பெண்கள் செய்வார்களா என்று எனக்கு தெரியவில்லை…
  • கல்லூரியில் படிக்கும் போது கூட இருந்த நண்பன் ஒருவன் (அதுதான் முதல் பாயிண்ட்லேயே சொல்லிட்டோமே…) சொன்ன பொய்யை கண்டு பிடிக்க,  அவனுக்கே தெரியாமல் அவனுடைய தோழியின் வீட்டை கண்டுபிடித்து, அவளை என் பக்கம் சேர்த்துக் கொண்டு இரண்டு பேருமாக ஏதேதோ சதி செய்து உண்மையை கண்டுபிடித்த என்னுடைய டிடெக்டிவ் மூளையை ஞாபகம் வரும் போதெல்லாம் பாராட்டிக் கொள்ளுவேன்…
  • பீரோ முழுவதும் புடவையை அடுக்கிக் கொண்டு, அதை எப்படா ஒரு சான்ஸ் கிடைக்கும் வெளியே கட்டிக் கொண்டு போகலாம் என்று இருப்பவர்களுக்கும் எனக்கும் வேளச்சேரிக்கும் சென்னை ஸில்க்ஸ்க்கும் இருக்கும் தூரம். என்னுடைய அலமாரியில் இருப்பதே மொத்தமே ஒரு பதினைந்து புடவைகள் அதில ஐந்து கல்யாணத்தின் போது எடுத்தது. அதை தவிர நானாக எடுத்தது ஒரு ஐந்து ஆறு மட்டுமே, அதிலும்  பாதிக்கு பிளவுஸ் தைக்கவில்லை. பல புடவைகளை கட்டாமலே வைத்து இருக்கிறேன்.  ஒல்லியாக இருக்கும் போது தைத்த பிளவுஸ் குண்டாக இருக்கும் போது ஏறுவதில்லை, அதே போல் குண்டாக் இருக்கும் போது தைத்தவை ஒல்லியானால் ஆல்டர் செய்ய பொறுப்பதில்லை… எத்தனை பிரச்சனைகள் ஒரு விஷேசத்திற்க்கு செல்லுவதற்க்கு முன்… பிளவுஸ் சரியாக அமையவேண்டும், இது வரை அந்த கும்பல்முன் பார்க்காத உடையாக இருக்க வேண்டும், மாமியார் வீட்டு ஃபங்க்ஷனனால் கண்டிப்பாக அது புடவையாக இருக்க வேண்டும், நகைகளும் செட்டாக அமைய வேண்டும்… இந்த தடைகற்க்களை எல்லாம் தாண்டி செல்லும் போது,  “இன்னைக்கும் ஒரு ஃபங்ஷனா, எப்படிங்க உங்களால சளைக்காம போக முடியுது” என்று கஷ்டத்தை புரியாமல், அழுக்கான டிஷர்ட்டையும் ஒரு சாயம் போன ஜீன்ஸுமாக கல்யாணத்திற்க்கு ஒரு கூச்ச நாச்சமே இல்லாமல் போகும் பந்தா பார்ட்டிகள் அடுத்த ஜென்மத்தில் ஒரு பெண்ணாக பிறந்து, போகாத பிளவுஸுக்குள்  மாட்டி அனுபவிக்கும் சித்ரவதையை அனுபவிக்கட்டும் என்று சுட சுட சாபம் விடுகிறேன்…
  • ஃபுட் போர்டில் பயணம் செய்யும் உரிமை ஆண்களுக்கு மட்டும் எதற்க்கு? இல்லை காதைக் கிழித்துக் கொண்டு வரும் காற்றுக்கு தெரியுமா நிற்பது ஆணா பெண்ணா என்று?  தாம்பரத்தில் இருக்கும் காலேஜுக்கு ட்ரையினில் இடம் இருந்தாலும் கூட உட்கார்ந்து கொள்ளாமல் கதவின் அருகே நின்று கொண்டே பயணம் செய்த நாட்கள் பல. ஆமாம் இந்த ட்ரைன்களில் லேடிஸ் கம்பார்ட்மென்ட் என்று கூட ஏதோ இருந்ததாக ஞாபகம்… ஆனால் வித்யா, யாரிடமும் துப்பட்டா வேண்டுமா என்று கேட்க சான்ஸ் கிடைக்க வில்லை…
  • டி.வி யும் கூட பெண்களின் அணிகலன்களில் ஒன்று என்றால், எனக்கும் அதற்க்கு காத தூரம். சத்தியமாக டி.வியில் வரும் எந்த மெகாசீரியலின் பெயரும் எனக்கு தெரியாது. திருமதி செல்வம் என்றால் பக்கத்து வீட்டிற்க்கு புதிதாக வந்திருக்கும் பெண்ணின் பெயரா என்று கேட்பதோடு சரி. ஏதாவது ஒரு குப்பை புக்கை கொடுத்து படிக்க சொல்லுகிறீர்களா அல்லது மிக சிறந்த திரைப்படத்தை பார்க்கிறீர்களா என்றால், பரவாயில்லை குப்பையையே எடுத்துக் கொள்ளுகிறேன் 🙂
  • என்னுடைய கல்யாணத்திற்க்கு எல்லா வேலையையும் நானே முன்னின்று செய்தேன். மண்டபம் பார்ப்பதில் இருந்து, சமையல்காரரை அமர்த்துவது, அழைப்பிதழ் அச்சடிப்பதில் இருந்து பூ அலங்காரம் வரை எல்லாம் எங்கள் மேற்பார்வையிலேயே நடந்தது. நானும் எனது வீட்டுக்காரரும் மற்றும் சில நண்பர்களும் சேர்ந்து ஒரு பொது நிகழ்ச்சிக்கு ஏற்ப்பாடு செய்வதைப் போல் செய்தோம்.  யார் செய்தாலும் என்னுடைய வங்கி கணக்கு கல்யாணம் ஆன பின்னர் காலிதான் ஆகிவிட்டது 😦
  • கல்யாணத்திற்க்கு முன்னர் நானும் வெங்கட்டும் ஒரு சினிமாவிற்க்கு கூட சேர்ந்து சென்றதில்லை. அதிலும் ஒரு நாள் ஒரு ஹோட்டலுக்கு அழைத்து சென்று என்னை கல்யாணம் செய்து கொள்ளுவதால் உங்களுக்கு என்ன எல்லாம் கெட்டது நிகழக் கூடும் என்று ஒரு மணி நேரம் சொற்பொழிவு ஆற்றி இருக்கிறேன். அந்த டிஸ்கிளைமெரை இப்போதும் மனிதர் சொல்லிக்காட்ட தவறுவதில்லை, அப்போவே நீ சொன்னே, நாந்தான் கேட்கலை என்ற டையலாக் எங்கள் வீட்டில் ரொம்பவே சாதாரணம். அப்படியும் தெரிந்தே பாழுங்கிணற்றில் குதித்த மனிதருக்கு நீங்கள் எல்லோரும் சப்போர்ட் வேறு..
  • ஒரு கல்யாணம் ஆனதுமே அல்லது ஒரு குழந்தை பெற்ற உடனே (சரி முதல் ஒருவை அழித்துவிடுங்கள்) தன்னுடைய சைஸை மறந்து போகும் மக்களுக்கு நடுவே, இரண்டும் ஆன பின்னரும் கூட பயங்கரமாக் இளைத்து, பார்ப்பவர்கள் உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆகிவிட்டதா, குழந்தையும் இருக்கிறதா என்று பில்ட் அப் கொடுக்கும் அளவிற்க்கு இருந்தேன்.. இப்போதும் பழைய நிலைமைக்கு போக போராடிக்கொண்டு இருக்கிறேன் (மனதளவிலாவது )… போய் சேரும் இடம் தெரிகிறது, போகும் வழிதான்…. சரி சரி ஒரு ஜென் டீச்சிங் சொன்னால் கேட்டுக் கொள்ள மாட்டீர்களா என்ன?

இதற்க்கும் மேலும் யோசித்தால் இன்னும் நிறைய வருவதற்க்கு வாய்ப்பு இருக்கிறது… ஆனால் பொதுநலம் கருதி இத்துடன் முடித்துக் கொள்ளுகிறேன். ஆனால் எனக்கு மறந்து போனவை உங்களுக்கு ஞாபகம் இருந்தால் அதை வெளியிடும் முன்னர் ஒரு முறை யோசனை செய்து கொள்ளவும்.. (இங்கே தயவு செய்து என்று போட்டு இருக்க வேண்டுமோ)

போதுமா வித்யா, உங்கள் அளவிற்க்கு வீரதீர சாகசங்கள் செய்யவில்லை என்றாலும் ஏதோ எங்களால் முடிந்தது 😉

ஜெயா.

அவனை விட…

1 Comment

எங்கள் ஃப்ளாட்டில் இருக்கும் சஞ்ஜய் அகிலை விட நான்கு வயது பெரியவன். அகிலுக்கு போட்டியாக இருக்கும் ஒரே பையன், த்ரிஷா (ஒன்னாம் வகுப்பு படிக்கும் இன்னொரு ஃப்ளாட் சிநேகிதி) வின் விளையாட்டு கம்ப்யூட்டரை அகிலுக்கும் த்ரிஷாவுக்குமே தராமல் விளையாடுபவன். நேற்று இரவு அகில் பால் குடிக்கும் போது,

“அகில் இந்த பாலை சொட்டு கூட விடாமல் ஃபுல்லாக குடித்துவிட்டால், அது வயிற்ற்க்கு போய் பின்னர் குடலுக்கு போய், அப்புறம் எல்லா போன்ஸ்க்கும் போய்விடும், நீயும் சீக்கிரம் உயரமாகிவிடலாம்…”

“சஞ்ஜெய் அளவிற்க்கா?”

“ஆமாம், அவனை விட பெரிசாவே”

“அப்போ குடும்மா, இப்போ பாரு ஃபுல்லா குடிச்சு காமிக்கிறேன்..”

பால் முக்கால் காலியான உடன் குடிப்பதை நிறுத்திவிட்டு,

“போதுமம்மா…”

“அப்புறம் எப்படியடா சஞ்ஜெய் அளவிற்க்கு வளருவது?”

“அம்மா… சஞ்ஜெய் பெரியவன் தானே, நான் அவன் அளவிற்க்கு வளருவதக்குள் அவன் என்னை விட பெருசா வளந்துடுவானே… அப்புறம் நான் இந்த பால் ஃபுல்லா குடிச்சு கூட ஒன்னும் ஆகாதுதானே… அதனால ட்ரபிள் பண்ணாதே அம்மா… போதும் குடிச்சது..”

இத்துடன் இந்த ஏமாற்றுவேலை நிகழ்ச்சி முடிவடைகிறது…

ஜெயா.

Older Entries