குரங்கும் மனிதனும்…

Leave a comment

நிறைய நாட்களுக்கு பின் ஒரு அகில் பதிவு..

அகில், உனக்கு தெரியுமா, குரங்கில் இருந்து தான் மனுஷங்க வந்து இருக்காங்க… அப்படின்னா, நீ கூட எப்போ ஒரு தரம் குரங்கா இருந்து இருக்கே.. அப்புறமாதான் பாப்பாவா வந்து பொறந்து இருக்கே..  ஆனா இந்த மனுஷ குரங்கு தான், இந்த பூலோகமே நம்மளது என்று நினைச்சுக்குதாம்.. எல்லா குரங்கையும் விட அவந்தான் பெட்டர் என்று நினைச்சுக்குதாம்.. ஒருத்தரோடு ஒருத்தர் சண்டை போட்டுக்குதுதாம்… (எந்த ஒரு விஷயத்திலும் ஒரு தத்துவம் இருக்கனும் பார்த்துக்கோங்க…)

குழந்தையின் பதில்: நான் கூடவா குரங்கா இருந்தேன்..

நான்: ஆமாம், எல்லாருமே குரங்கில இருந்துதான் வந்து இருக்கோம்… என்ன பாதி பேர் இன்னும் குரங்காவே இருக்காங்க, நாம எல்லாம் மனுஷரா மாறிட்டோம்..

குழந்தை: அம்மா நான் குரங்கா இருந்த போது எடுத்த போட்டோ இருக்கா?? (சீரியஸான கேள்வி)

டேய்…….. இப்போதானேடா சொன்னேன், மனுஷ குரங்கு மட்டும் தான் பல வேலை பண்ணுது, அதில ஒன்னு போட்டோ எடுத்துக்கறது… நிஜ குரங்கு மரத்தில மட்டும் தானேடா தொங்கும்..

புரிந்துகொண்ட விஷமமான சிரிப்பே பதில் 🙂 நல்ல வேளையாக, நான் குரங்கா இருந்த போது மனுஷ குரங்கு என்னை போட்டோ எடுக்கலையா என்று பதில் கேள்வி கேட்கவில்லை…

ஜெயா.

 

Advertisements

அனன்யா என்னும் ஒரு குட்டி பிசாசு…

3 Comments

அகில் என்று பெயர் வைத்ததாலோ என்னவோ இந்த இடத்தில் அனன்யா பற்றி எழுத முடியமாட்டேன் என்கிறது… நான் எழுதாத காரணத்தால் குழந்தை வளராமல் இருக்குமா என்ன? நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமாக வளர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது குட்டி பாப்பா.

பன்னிரண்டு மாதங்கள் முடிய போகிறது, அழகாக எழுந்து நிற்க்கிறது, பிடித்துக் கொண்டு நடக்க முயற்ச்சிறது, வெற்றிகரமாக கட்டிலின் இந்த கோடியிலிருந்து அந்த கோடிக்கு நடந்து சென்றுவிடுகிறது.

பெரிய கிராதகியாக வரும் என்பது, அகில் கையில் வைத்திருக்கும் பொம்மை என்ன என்று தெரியாமலேயே பிடுங்க வருவதிலிருந்து தெரிகிறது. அகிலோ, பொம்மையை அதன் கையில் கொடுக்காமல் தூரம் போய்விடுகிறான், ஓ என்று குரல் எடுத்து சத்தம் போட்டு தன் உரிமையை நிலை நாட்ட முயற்சிகிறது, அழுது என்னை பார்த்து கூக்குரலிட்டு அழைக்கிறது. நான் நடுவில் பஞ்சாயத்து செய்து, எங்கே பஞ்சாயத்து செய்வது, இரண்டாவதுதான் ஒன்னும் பேச முடியாமல் நிற்க்கிறதே, அதனால் சாம தான பேத தண்டத்தில் எதையாவது அகிலிடம் பிரயோகம் செய்து  கையில் இருப்பதை அவளிடம் கொடுக்க செய்கிறேன். இது வந்து வெறும் விளையாட்டு சாமானுக்கு மட்டுமே. அகில் சாப்பிட்டுக் கொண்டு இருக்கும் போதோ, இல்லை அதியசமாக படித்துக் கொண்டு இருக்கும் போதோ என்றால், “பாப்பா,  வா பாப்பா, இந்தா இந்த நோட்டை கிழிச்சுடு பாப்பா,” என்றோ இல்லை, “இதை கொட்டிடு பாப்பா” என்று வரவேற்க்கிறது. இங்கே என் பஞ்சாயத்திற்க்கு இடமில்லை என்று தெளிவாக இரண்டும் ஒன்று சேர்ந்து கொள்ளுகின்றன.

அகிலோ சில சமயம் அதோடு விளையாடுகிறான், சில சமயம் அதோடு மல்லுக்கு நிற்கிறான். அவன் பாசமாக வரும் போது இது ஓ என்று கத்தி அவனை விரட்டி விடுகிறது, அவன் ஏதோ விளையாடிக் கொண்டு இருந்தால் அவனை வந்து தொந்தரவு செய்து என்னை பார் என்கிறது… இப்போதைக்கு இருவரையும் வெவ்வேறு அறைகளில் வைத்து பார்த்துக் கொள்ளும் நிலையில் இருக்கிறது… சிவாஜி கணேசன் சாவித்திரி போல எதிர்பார்த்தால் இது இரண்டும் எம்.ஜி.யார் நம்பியார் போல வருவார்களோ? திடீரென்று அகில் மிக நல்ல குழந்தையாக மாறி, பாப்பாவிற்க்காக என்னிடம் சிபாரிசுக்கு வருகிறது, சின்ன குழந்தைதானே அம்மா, பெரிசான தெரிஞ்சுக்கும் என்று சமாதானம் சொல்லுகிறது…

குட்டி பாப்பா, யாராவது எப்போதும் என்னை வெளியே அழைத்து செல்லுங்கள்… மடிமேல் தூக்கி வைத்துக் கொள்ளுங்கள்… அப்படியும் இல்லையா நான் இருக்கும் ரூமில் உட்கார்ந்து நான் செய்யும் வேலைகளை பார்த்துக் கொண்டு இருங்கள் என அழிச்சாட்டியம் பண்ணுகிறது. வீட்டில் இருக்கும் போது சில சமயம் அழகாக இருக்கிறார்போல் இருக்கிறது, சில சமயம் சுமாராக் இருப்பது போல் இருக்கிறது, ஆனால் ஒரு நல்ல பட்டுபாவாடை போட்டு, சில நகைகளை போட்டுவிட்டால் கண்ணே பட்டு விடும் போல அழகாக இருக்கிறது… இந்த தோற்றங்களில் எதை நம்புவது என்று தெரியவில்லை 🙂

இதற்க்கு மேலே என்ன சொல்லுவது, தினமும் ஏதாவது சுவாரியமாக நடக்கிறது, வாழ்க்கை பிரகாசமாக சென்று கொண்டு இருக்கிறது, எதிர்காலம் ஒளிமயமாக தெரிகிறது…

ஜெயா.

வரலாறு தெரியாதவர்களுக்காக, பிறந்த போது அனன்யா ஒரு குட்டி தேவதையாகத்தான் தெரிந்தாள் 🙂

புலம்பல்கள்…

Leave a comment

சே இந்த பொண்ணுங்களே இப்படிதானா?

வாயை தொறந்தா மூட மாட்டேங்கறாங்களே…

பார்க்கறத்துக்கு மட்டும்தான் அழகு இருக்காளுங்க, மிச்சதெல்லாம் விஷம்…

ஓவரா பண்ணதுங்க?

எப்படித்தான் இதுங்களை எல்லாம் சமாளிக்கறானுங்களோ?

இந்த பொண்ணுங்க என்ன நினைக்குதுங்க, என்ன சொல்ல வருதுங்கன்னு ஒன்னும் புரிய மாட்டேங்குதே…

பையனுங்களை டார்ச்சர் பண்றதையே பொழப்பா வைச்சு இருக்குமோ?

இது எல்லாம் புதுசா காதல்ல விழுந்த பசங்களோட புலம்பல் என்று மட்டும் தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க, (இன்னும் ஒரு பத்துநாள்ள ஒரு வயசை தொடபோகும் ) பொண்ணை பெத்து இருக்கும் அப்பாவின் புலம்பல்தாங்க.. அதிலயும் கடைசி தான் இன்னும் சூப்பர்..

ஊர்ல அவனவன் ஒரு பையனை மட்டும் பெத்துட்டு சந்தோஷமா இருக்கானுங்க, நான் இந்த ரெண்டு பொண்ணுங்களை மேய்க்கறத்துக்குள்ள படற பாடு இருக்கே…

ஜெயா.

அந்த ரெண்டு பொண்ணுங்கள்ள ஒன்னு நானுங்கோ 🙂

ஜாலியோ ஜாலி

Leave a comment

இன்று வெங்கட்டிற்க்கு விடுமுறை, நாராயண் மூர்த்தி அவர்களின் குலதெய்வம் கிருஷணரோ என்னமோ இன்ஃபோஸிஸ் கிருஷண ஜெயந்திக்கு விடுமுறை.. எனகக்கும் அகிலுக்கும் – வேலை மற்றும் பள்ளி.

அகிலை எழுப்ப முயற்சி செய்து கொண்டு இருந்த போது, வெங்கட் வந்து,

“இன்னைக்கு எனக்கு லீவு, இன்னைக்கு எனக்கு லீவு..” என்று குழந்தையை போல சத்தம் போட்டுக் கொண்டு இருந்தார்… அகிலை வெறுப்பேற்றுகிறாராம்… நானோ ஒரு முறை, இப்போது இதுவும் பள்ளிக்கு போகமாட்டேன் என்றால் என்ன பண்ணுவது என்று.

“அப்பா, எனக்கு ஸ்கூலுக்கு போவதற்க்கு பிடிக்கும், அங்கே போய்தான் நான் கலரிங் பண்ணுவேன், பூமில இருக்கற எல்லா டான்ஸையும் பிக்சர் பார்த்து கலரிங் பண்ணுவேன், வொர்க்ஷீட்ஸ் எழுத்வேன். அதனால நான் வந்து ஜாலியா ஸ்கூலுக்கு போறேன். வீடுதான் போர் அடிக்கும்…”

வெங்கட்டின் முகத்தை பார்க்க முடியவில்லை 🙂 நானோ சத்தம் போட்டு சிரித்து வேறு வெறுப்பேற்றினேன்.படுக்கையில் இருந்து துள்ளி குதித்து எழுந்து ஓடியது கிளம்ப…

பின்ன ஹாலுக்கு வந்து என் அம்மாவிடம் அக்காவிடமும் சொல்ல ஆரம்பித்தேன்..

“அம்மா, வெங்கட் காலங்கார்த்தால அகில் கிட்ட இருந்து ஒரு பெரிய பல்ப் வாங்கினார்…”

பல் தேய்க்க ஆரம்பித்து இருந்த குழந்தை வந்து படு சீரியசாய் சொன்னது,

“அப்பா, எனக்கு பெரிய பல்ப் வேண்டாம், சின்ன பல்ப் இருக்குமில்ல, நடுவில வையர் போட்டு தொங்க விடலாம் இல்ல, அது போல ஒன்னுதான் வேணும் பா…”

முதலில் வெங்கட் முகம் கொடுமையாக இருநந்து என்றால் இப்போது கோரமாக இருந்தது 🙂

ஜெயா.

ஹைடெக் காற்றாடி

Leave a comment

போன வாரம் கடற்க்கரையில் காற்றாடி விட கிளம்பினோம். வாசகர்களின் இனிய கவனத்திற்க்கு: அது ஹாங்காங்கில் வாங்கிய காத்தாடி 🙂 ஆந்தையின் வடிவில் செய்த பிளாஸ்டிக் காற்றாடி. கூடவே நைலான் கயிறு ஒரு ஐம்பது மீட்டர், அழகிய பிளாஸ்டிக் கைப்பிடியில் சுற்றி வைத்து இருந்தது. நூல் தானாக வெளிவராமல் ஒரு லாக் வேறு. ஆக மொத்தம் ஒரு ஹைடெக் காத்தாடி என்று வைத்துக் கொள்ளுங்களேன்…

நாங்கள் போன நேரம் காற்று ரொம்பவும் குறைவாக இருந்தது.. சரி பரவாயில்லை என்று கஷ்டப்பட்டு மேலெ ஏற்றி விட்டுக் கொண்டு இருந்தோம்.  அகிலின் பெரியம்மா மேலே எற்றி, கொஞ்ச நேரம் நூல் விட்டுக் கொண்டு இருக்க, அகில் கேட்கிறது பெரியம்மாவிடம்,

“பெரியம்மா, கிவ் மீ தி ஆப்பரேட்டர்…”

நாங்கதான் அப்போவே சொன்னோமில்ல, அது ஹைடெக் காற்றாடி என்று 🙂

ஜெயா.

முதல் கனவே… முதல் கனவே…

Leave a comment

இரண்டொரு நாட்களுக்கு முன், பின்னிரவு நேரத்தில் தூங்கிக் கொண்டு இருக்கும் அகிலின் குரல் – சஜ்ஜூ, சஜ்ஜு…

கனவில் ஏதோ பள்ளிக் காட்சி ஓடிக்கொண்டு இருந்ததோ என்னவோ தெரியவில்லை, இரண்டு தரம் அவன் பெயரை அதட்டி கூப்பிட்டு விட்டு திரும்ப தூக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிட்டது குழந்தை 🙂

நல்லவேளை மேரி மேரி என்றோ, அல்லது அபிநயா அபிநயா என்றோ சொல்லவில்லை, என்று திருப்தி பட்டுக் கொள்ள வேண்டியது தான் 🙂

ஜெயா.

பள்ளி குறும்பு

5 Comments

பைக்கில் நானும் அகிலும் போய் கொண்டு இருந்த போது அகில் சொன்ன கதை…

“சஜ்ஜு கிளாஸ்ல பேசிக் கிட்டே இருந்தான். அதனால ஆன்ட்டி வந்து அவனை கீழ போய் பிரி. கே.ஜி ல உக்கார சொல்ல்ட்டாங்க…  நான் ஒன்னுமே பண்ணலை, சும்மா அவன் போகும் போது அவனுக்கு பை பை சொன்னேன், அத பார்த்த ஆன்ட்டி, நீ போகிறவனுக்கு என்ன பை சொல்லறது, நீயும் அவன் கூடவே போய் உக்காந்துக்கோ என்று சொல்லி அனுப்பி வைச்சுட்டாங்க… ரெண்டு பேரும் கிழே போய் உக்காந்துகிட்டோம்..”

கேட்ட எனக்கு அநியாய சிரிப்பு வர, வண்டியை ஒரு ஓரமாக நிறுத்தி விட்டு, இரண்டு தரம் இதே கதையை கேட்டு ஒரு ஐந்து நிமிஷம் சிரித்துவிட்டு கிளம்பினோம்.

ஜெயா.

Older Entries